320 
DE JAPANSCHE ZEEWIER- INDUSTRIE. 
komt van Nagasaki en Kagoshima, dus uit het warmere gedeelte 
van Japan. 
Het verzamelen van de wieren geschiedt van November tot Mei, 
op dezelfde wijze als boven vermeld. Worden zachte soorten bereid, 
dan gaat men als volgt te werk. Men spreidt ze in een laag op den 
grond uit, besprenkelt ze met water en kneedt ze met handen en 
voeten. Dan doet men ze in manden, die in water gezet worden en 
wascht ze volkomen schoon, waarop ze in dunne lagen op stroo, 
matten of in ondiepe bakken worden gelegd om te bleeken en te 
drogen. Tijdens die bewerking besproeit men ze ongeveer om de 10 
minuten met water, om te voorkomen dat zij gaan krullen. Men zet 
dit voort totdat zich uit de wieren een kleverige, geleiachtige stof af- 
scheidt; dan laat men ze een nacht aan zichzelf over. 
Bezigt men taaie soorten, dan weekt men ze eerst eenigen tijd in 
water en stoomt ze, om ze meer handelbaar te maken. Verder kerft 
men ze nog met messen en bereidt ze verder als boven. Ten slotte worden 
de beide wiersoorten zóó in dunne lagen op elkaar gelegd, dat men 
een soort netwerk (de funori) krijgt, bestaande uit aan elkaar kle- 
vende wieren. Voor het gebruik lost men de funori eenvoudig in 
kokend water op. 
Voor aangehaalde werken en nadere botanische bijzonderheden 
verwijs ik naar de bijdrage van E. M. Holmes. Ten slotte wijs ik 
er nog op dat agar-agar, de maleische naam voor eerstgenoemd 
product, in het dagelijksch leven nogal eens verward wordt met 
gelatine en vischlijm. Gelatine, een soort lijm, wordt verkregen door 
beenderen, kraakbeenderen, huid, vliezen, enz. zeer lang te koken; 
het minst zuiver is de gewone lijm. Vischlijm is de schoon gemaakte 
en gedroogde zwemblaas van sommige visschen, voornamelijk van den 
steur; een minder zuiver product verkrijgt men door de darmen en 
huid van bepaalde visschen uit te koken. 
(Vrij naar C. J. Davidson in: »Bull. of the Imp. Institute, IV, 
p. 125 — 147 «, aangehaald door E. M. Holmes in: »Pharm. Journ. r 
Sept. 1906.«) 
