ONBEVRUCHTE KIEMEN. 
DOOR 
HUGO DE VRIES. 
Men verstaat onder parthenogenesis het verschijnsel dat een ei 
of eicel zich zonder bevruchting tot een individu ontwikkelt. Zoolang 
men omtrent den aard van het verschijnsel der bevruchting nog 
weinig wist, bestond er tegen deze voorstelling geen overwegend be- 
zwaar. Men kon het mogelijk achten dat een eicel, bij uitzondering, 
door een anderen prikkel tot verderen groei gebracht werd. En dat 
dit werkelijk zoo is, hebben de proeven van Loeb en anderen bij 
dierlijke eieren aangetoond, die door de inwerking van bepaalde 
stoffen als chloormagnesium of koolzuur als het ware van de nood- 
zakelijkheid van de inwerking van spermatozoën worden ontslagen. 
Komen nu zulke gevallen bij planten ook voor, of zijn hier de 
verschijnselen andere. Zaden, die zonder bevruchting rijpen en toch 
kiem baar zijn, heeft men in den laatsten tijd in een aantal gevallen 
leeren kennen. Vroeger kende men reeds soorten, die in een zaadknop 
meer dan één kiem hebben en men wist, dat naast de eicel hier 
adventieve knoppen de plaats der kiemen innemen, terwijl de eicel 
soms bevrucht wordt en soms niet. Bij de proeven over het kruisen 
van sinaas-appelen in Florida zijn die adventieve kiemen zeer lastig, 
daar zij natuurlijk niet gebastaardeerd worden en toch opgekweekt 
moeten worden, totdat men onder de jonge planten de bastaarden 
herkennen kan. Ook de Funkia’s onzer tuinen hebben zulke adven- 
tieve embryonen. 
Zaden die zonder bevruchting rijpen hebben de paardebloemen, de 
