KLIMAAT-UITERSTEN. 
355 
Ook aan de Zwarte Zee, voornamelijk in de omgeving van Novorossisk 
waait de Bora met groote kracht. Wrangel zegt o.a. daarvan : »Eerst 
beginnen zich dan kleine witte wolkjes boven de bergtoppen (van de 
Oostelijke heuvels) te vormen; hun aantal neemt steeds toe en zij 
vertoonen een sterke innerlijke beweging. De lucht wordt onrustig, 
sterke buien uit tegenovergestelde richting volgen elkaar op. Na 
eenigen tijd scheuren hier en daar wolken zich van de bergen los 
om plotseling in de diepte neer te storten; halverwege de zee lossen 
zij zich weer op. Met ongelooflijk geweld storten de wervelwinden de 
bergen af; als een dichte, met zout bezwangerde nevel vervult het 
opgezweepte zeewater de lucht en bedekt alles aan boord met een 
steeds aangroeiende ijslaag. Aan land is het gevaarlijk buiten te 
blijven, daar men door rondgeslingerde voorwerpen, steenen ter grootte 
van een vuist, stukken van de daken, enz. verwond kan worden. 
Stevige gebouwen trillen onder den geweldigen druk van den wind.cc 
Als een anderen kouden wind van groote kracht kunnen wij den 
Buran noemen, die in Rusland en West-Siberië optreedt, waarvan 
Hann zegt: »Bij de zeer zelden door dooi weer onderbroken winter- 
koude van Siberië blijft de sneeuw droog, los als zand. Breken dan 
depressies van de West- of wellicht van de Noordzijde door tot over 
West-Siberië, dan jagen de stormwinden de sneeuw in dichte massa’s 
van den grond op en gelijken dan op de zandstormen der woestijnen. 
De kracht van den storm wordt door de medegevoerde vaste deeltjes 
meer dan verdubbeld. Dit zijn de gevaarlijke Buranen, die overigens 
ook in de steppen van Zuid-Rusland voorkomen. Gedurende een 
heftigen winter-Buran verliezen menschen en dieren volkomen hunne 
oriënteering. De menschen bevriezen weinige honderden meters van 
hunne woningen, somtijds in de dorpsstraten.« 
De volgende beschrijving van den Buran is door Middendorff 
gegeven: »Wie het niet zelf ondervonden heeft, kan zich geen begrip 
maken van het onwederstaanbare geweld, waarmede de stormwind 
in zijn uiterste woede over deze boomlooze, noordelijke vlakten als 
orkaan heenraast ; slechts met de grootste inspanning kan men 
nauwelijks op de been blijven, in plaats van door lucht wordt men 
door sneeuwdeeltjes omgeven, welke ons uit alle richtingen te gemoet 
stuiven ; de uitdrukking, dat men geen hand voor oogen zien kan, is 
veel te zwak, want het geeselen door de sneeuwvlokken laat niet toe 
de oogen te openen, het suist in de ooren, ja soms strijdt men met 
de vrees te zullen stikken, daar de woedende luchtbrij den adem 
belemmert. 
»Bij dit alles kan het wezen van deze sneeuwstormen, ten gevolge van 
