366 
IETS OVER DIAMANTEN. 
KIMBERLEY. 
Soms ook had men wel geen diamanten gevonden, maar wel een 
menigte andere mooie steentjes van allerlei kleur en gedaante, ’t meest 
gelijkend op de ouderwetsche »suikererwten« en »kapittelstokjes«, 
maar glad, groen, rood, blauw of geel; vooral veel granaatjes, ge- 
metamorphoseerde produkten; namelijk steentjes die bij het doorbre- 
ken van het oververhitte magma ontstaan waren en bestonden uit 
gesmolten olivin, kiezel en andere stoffen, ^tranen van het vuurcc, door 
inwerking van ijzer, zwavel als anderszins verschillend gekleurd. 
Toch zagen wij ook menschen terugkomen, die alles gewaagd en 
niets gewonnen hadden, ellendig en beroofd, uitgeteerd van vermoeid- 
heid en ontbering. 
Te Beaufort- West waren wij in den beginne meermalen getuige 
van de vreemdste begrippen over »diamanten« ; vooral onder de boeren, 
die ver van den grooten weg af woonden, en onder de kleurlingen. 
Allerlei verhalen werden door den een aan den ander oververteld, 
half of in ’t geheel niet begrepen en volkomen uit hun verband ge- 
rukt door menschen, die nooit diamanten gezien hadden ; vooral stel- 
den zij zich groote bonken en brokken voor; dat kleine » blinkklip- 
pies« zoo’n groote waarde konden hebben, dat snapten zij in ’t geheel 
niet, de grootte moest het hem dan toch doen. 
Anderen weer begonnen nu alle steenen en steentjes, die maar 
eenigszins glansden, waaronder ook vuursteenen, op te rapen, ’t konden 
best diamanten zijn, wat wisten zij er van. 
Eens ’s morgens zagen wij voor het huis van een gekleurden po- 
litieagent een kar staan met verscheiden Hottentotterr er omheen, 
bezig een reuzenblok steen, roodgeel van kleur, van minstens een 
meter lengte, er af te laden. 
Steeds werd de toeloop van weetgierigen grooter, en onderling werd 
beraadslaagd waar men den voor diamant gehouden steen heen 
moest brengen om hem te doen onderzoeken en naar waarde te 
taxeeren; tot eindelijk de wijzen hen moesten teleurstellen door 
hun te vertellen, dat het stuk steen, door hen tusschen de boo- 
men langs Zwartrivier uitgegraven, een gedeelte was van den ver- 
steenden rug van een vóórwereldlijk dier. 
Anderen kwamen met groote bonken steenkool, toen nog weinig in 
die streken bekend, in de vaste overtuiging, dat dat diamanten waren, 
terwijl weer anderen, al eenigszins wijzer, beweerden dat niet de 
steenkool zelf de diamant was, maar dat deze binnen in de steenkool 
groeide, waarop zij de steenkool uit elkander sloegen — om natuur- 
lijk niets te vinden 1 
Weer anderen waren te zuinig of te wantrouwend om de door hen 
