IETS OVER DIAMANTEN. — KIMBERLEY. 
367 
gevonden steenen door deskundigen te doen keuren, zij mochten er 
de waarde eens van verminderen of te veel geld vragen ; zij wilden 
liever zichzelf van de echtheid overtuigen; zij hadden namelijk ge- 
hoord dat één van de zekerste eigenschappen, waaraan een echte 
diamant te herkennen was, bestond in zijn buitengewone hardheid; 
als hij echt was, kon hij niet breken, en zoo is menige echte diamant 
onder den z waren smid s voorhamer tot gruis geslagen. 
In 1867, dus ook nog heel in den beginne, kwam een jager op 
groot wild bij een kafferdokter, die een bizonder grooten, vreemd 
glinsterenden steen in zijn bezit had, een zoogenaamden toorn- of toover- 
steen, dien hij gebruikte bij zijn behandeling van zieken. 
Die kaffer scheen den steen al lang in zijn bezit te hebben. »Zien 
baas« zei hij, »dis daarom een snaaksche klippie, hij blink ook als 
dit donker is«. De jager die wel van diamanten gehoord, maar er bij 
zijn weten nooit een gezien had, voelde toch direct dat deze steen 
iets buitengewoons was, misschien wel een diamant, dacht hij, en 
wilde hem, daar hij niet veel geld of waarde bij zich had, voor een 
kleinigheid van den kaffer koopen : maar de slimme tooverdokter, die 
mogelijk zelf iets van de waarheid begon te vermoeden, wilde hem 
den steen niet afstaan. 
Een heelen tijd later kwam een kaffer, Zavartboy geheeten, waar- 
schijnlijk met dezen zelfden steen, in het naburige Hopetown, aan 
den winkel van den heer G-ers, waar hij den steen ten verkoop aan- 
bood voor £ 200 aan winkelwaren. 
De jonge klerk in den winkel durfde bij afwezigheid van zijn chef zulk 
een groote som niet wagen en besloot daarom den koop liever niet 
te sluiten, hoewel hij er lust genoeg in had. 
Zwartboy ging nu op raad van den klerk naar de naburige plaats 
van den reeds vroeger door ons genoemden heer van Niekerk en 
vroeg hier terstond het dubbele van de som, dus £ 400. 
Van Niekerk. door ervaring al wijzer geworden, gaf den kaffer 
op slag voor zijn steen, 500 schapen, een ouden ossenwagen met acht 
ossen en voorts een partij winkelgoederen, ter gezamenlijke waarde 
van £ 400. 
En hij wist wat hij deed, want hij zag terstond dat het een dia- 
mant van groote waarde was, welke hij dan ook nog dienzelfden dag 
verkocht aan het huis » LilienfelcUa (Mosenthal brothers) in Hopetown, 
voor £ 11200, terwijl Zwartboy, rijk als een koning, zijn vee en 
schatten meevoerde naar zijn kraal, onder het kauwen van een stuk 
suikerriet, met zijn breeden mond lachend »om die domme, snaakse 
witmensencc. 
