IETS OVER DIAMANTEN. 
KIMBERLEY. 
371 
rijen, van Pnëil en Klipfontein af over een uitgestrektheid van 
zeventig mijlen. 
Later trokken de delvers van Pniël, enz. naar »DuToitspan« en 
van toen af waren het de zoogenaamde )>Drydiggingso:, daar de grond 
in deze streken hard en droog was, veelal bestaande uit »pannen((, 
d.w.z. rondvormige inzinkingen van den grond, waarin, toen het 
land nog met zeewater overdekt was, het bezinksel was achtergeble- 
ven en waar ook de diamanten, door den vloed meegevoerd, waren 
ingespoeld en blijven liggen; nu droog, behalve een enkele plas water 
als bijvoorbeeld in de pan waarnaar » DuToitspan « genoemd was. 
De grond van DuToitspan (uitgesproken als Dutooispan), onge- 
veer elf uren ten Zuid-Oosten van Pniël gelegen, bleek rijk aan 
diamanten te zijn. 
Een handelaar en delver, Robinson genaamd, ontdekte toen hij in 
1870 met zijn wagen daar op de plaats aankwam, tusschen een flesch 
vol met de vroeger besproken bonte steentjes, door een boerenvrouw 
verzameld en die ze hem liet zien, 22 stuks kleine diamantjes, en 
toen men verder ging zoeken bleken ook in de kleimuren van het 
huis diamanten te zitten, waarom deze kleine woning sedert den 
grootschen naam kreeg van »het diamantenhuiscc. 
Een Engelschman, die daar in de buurt een fraaie bloeiende wilde 
ui uit den grond trok, zag tot zijn verbazing een buitengewoon schit- 
terenden diamant tusschen de worteltjes van de plant hangen, een 
steen van 40 karaat waarvoor hij £ 800 kreeg. 
Al deze en andere berichten werkten als zoovele electrische schok- 
ken op allen die te Pniël en aan de andere rivierdelverijen niet ge- 
lukkig waren geweest. 
Als door een tooverslag verrees dan ook op de tot nu toe zoo 
rustige plek een woelige tentenstad. 
Kort daarop ontdekte men in de buurt van DuToitspan een 
andere diamanthoudende plaats »Bultfontein« en later ook nog de 
»De Beersmijn«. 
Maar ook deze beide delverijen zouden weer overschaduwd worden 
door een andere ten westen van DutToispan gelegen streek, waar nu 
weer terstond heele scharen delvers heenstroomden. 
De plek voorloopig »The New Rushc( genoemd, werd later herdoopt 
in ))Colesberg-Kopje«, naar een gezelschap jongelui uit Colesberg die 
te DuToitspan aan ’t graven waren naar diamanten en die voor een 
uitstapje Zondagsmorgens naar het naburige »kopje« wandelden, 
toen nog geheel onbekend als diamantplaats; op het kopje zetten zij 
zich neer om te rusten en van de meegebrachte proviand te genieten, 
