ONZE TWEEDE EXCURSIE. 
375 
We wandelen door een duinvallei, waarin een waterplas met riet 
en duindorens langs de hellende gedeelten. 
Wat we er nu eens meer nauwkeurig willen bezien, we weten 
het bijna niet. Er is zooveel, dat we slechts een greep kunnen doen. 
Maar laat ons dan eerst aandacht schenken aan deze geelroode 
bloemen, die al bijna verdord zijn, en die we in een volgende maand 
niet weder zullen vinden. Maar zijn dat dan geen Paardebloemen, 
die we toch een aanmerkelijk gedeelte van het jaar kunnen zien? 
Neen, Paardebloemen zijn ’t niet, al behooren ze ook tot dezelfde 
familie, die der Composieten. Ook gelijken de bloemen er wel op, 
doch ge zoekt er te vergeefs bij de sappige bladeren, die de jongens 
zoo gaarne voor hunne konijnen hebben. De goudgele bloemhoofdjes, 
hier voor ons, prijken op geheel andere stelen, die met roodachtige 
schubbetjes bedekt zijn. Deze bloemen schijnen zoo maar uit den 
grond te voorschijn te komen, want bladen zijn er heelemaal niet 
aanwezig. Die vertoonen zich pas later, wanneer de bloemen al 
lang uitgebloeid zijn en die bij landbouwers en veehouders 
niet hoog aangeschreven staan, als behoorende tot de lastigste on- 
kruiden. 
Naar den vorm dier bladeren wordt de plant genoemd Klein Hoef- 
blad ( Tussilago farfnra). Er zijn verschillende landlieden die beweren, 
dat aan deze planten nooit bloemen komen, maar ze hebben geen 
acht gegeven op de bloemen, die vóór de bladen verschenen zijn, 
wat maar bij enkele planten het geval is. 
Nu we toch aan het bloemen bekijken zijn, willen we meteen 
beschouwen dit plekje, dat geheel begroeid is met bloeiende plantjes 
van Zilverschoon ( Potentilla anserina). Mooi is alles van dit plantje. 
Bezie eerst eens een blad, dat aan de onderzijde zilverkleurig en 
zijdeachtig behaard en van boven fraai groen is. 
Hoe mooi afgebroken gevind is het, en hoe aardig wordt het ver- 
sierd door de kleine blaadjes, die tusschen de vinspletig gezaagde 
jukken zijn geplaatst. Ook de bloempjes zijn uiterst mooi ; het kelkje, 
dat vijf grootere en vijf kleinere slippen heeft, is het schoteltje, dat 
de andere bloemdeelen draagt. De vijf bloemblaadjes zijn geel en 
doen denken aan het boterbloempje. Toch behoort het Zilverschoon 
niet tot deze familie, maar tot die der Roosachtigen of Rosaceën. 
Het getal meeldraden is groot, maar ook vindt men er vele vrucht^ 
beginseltjes. elk van een stijltje en een stempeltje voorzien. 
Als straks de bloemblaadjes zijn afgevallen, dan zullen de kelk- 
slippen weder naar elkander buigen, om de kleine vruchtjes geduren- 
de het rijp worden te beschermen. 
Het groot aantal zaadjes, dat iedere plant voortbrengt, kan genoeg 
