ONZE TWEEDE EXCURSIE. 
377 
bij dit water te nemen. Zijn dat allen vischjes, die kleine dieren, 
als zwarte erwten, elk voorzien van een staartje? Neen, vischjes 
zijn het niet, maar we hebben er in te zien jonge kikvorschen, die 
evenwel nog maar weinig op hunne ouders gelijken. Gewoonlijk 
noemt men de diertjes, wanneer ze in dit stadium gekomen zijn, 
dikkoppen. Ze zijn voort gekomen uit de zwarte voorwerpjes van 
het slijmerige, drillige vocht, dat men elk voorjaar in slooten en 
plassen kan vinden. 
Die zwarte dingetjes zijn de kikvorsch-eieren, die spoedig door 
de zonnewarmte worden uitgebroed. Ieder kan dit heel gemakkelijk 
waarnemen, als hij maar eens eenige hoeveelheid van dit »kikker- 
slijmcc in eene met slootwater gevulde fïesch met wijde opening 
bewaart. 
Dan zal hij daaruit de dikkopjes te voorschijn zien komen en wel 
hoogstens na acht dagen. Dat het geen vischjes zijn, ziet men wel 
aan den langen staart. Spoedig groeien de jonge diertjes: eerst 
komen er twee knobbeltjes aan het achterste gedeelte van het 
lichaam, die langzamerhand tot achterpootjes vervormen ; later komen 
de voorpootjes, terwijl het lichaam grooter wordt, en de staart meer 
en meer verdwijnt; is deze geheel weg, dan gelijkt het kikkertje 
eerst volledig op zijne ouders. Dan kan het zoowel op het land als 
in het water leven en toont het dus tot de tweeslachtige dieren te 
behooren. Wie zoo’n ouden kikvorsch gaat bezien en het op behoed- 
zame wijze weet te doen, kan hem meermalen vinden op een ver- 
borgen plekje met de kleverige tong ver uit den bek. Men kan niet 
zeggen, dat zoo'n dier de tong uitsteekt, wel dat het haar uitslaat, 
want dit lichaamsdeel zit vast voor in den bek. Op behendige wijze 
weet het zoo muggen en vliegen te vangen, en daarom verdienen 
de kikvorschen onze bescherming en hebben we te waken tegen 
bet wegvangen dezer beestjes door liefhebbers van kikkerboutjes, 
die men hoofdzakelijk over de grenzen heeft. 
Hoort ge die korte en vroolijke vogelgeluidjes ? We willen nu het 
doornveld ingaan om er naar nesten van kleine vogels te zoeken. 
Hoog op de toppen dezer gedoomde planten zingen kneutjes hunne 
korte gezangen herhaaldelijk achtereen. Zie, daar zit er een op 
korten afstand van ons. Dat is een mannetje, wat men kan zien 
aan de fraai roode kleur van bovenkop, krop en borst. Deze kleur 
is bij de wijfjes vervangen door grijs. Het kneutje zoekt een tame- 
lijk veilig plaatsje uit voor zijn woninkje. Met dezen stok zullen 
we voorzichtig de struiken wat van elkander buigen, en dan hebben 
we goed te turen naar de plaatsen, waar de takken vorken vormen. 
Daar is een nestje, en het vogeltje zit op de eieren! 
