378 
ONZE TWEEDE EXCURSIE. 
Voorzichtig zullen wij het naderen. Zie, nog zit het diertje zoo 
mak, en we kunnen reeds zijne heldere oogjes zien schitteren. Als 
er geene dorens waren, zouden we het met de hand kunnen grijpen, 
doch daartoe ^willen we volstrekt geene moeite doen. 
We bekijken het kneutje met de geelbruine mantel-en vleugel- 
vederen goed, wat het vogeltje ons blijkbaar toestaat. Het is niet 
zoo bang van menschen als vele groote vogels, omdat het bijna 
nimmer vervolgd wordt. Ook bij zijn heiligdommetje komt gewoon- 
lijk niemand het storen. Als we de punt van den stok vlak bij het 
nestje brengen, dan acht het diertje ’t toch voorzichtig, om weg te 
wippen, zoodat het spoedig tusschen de struiken is verdwenen. Maar 
nu ook kunnen we heel knusjes bij elkander zien liggen de vijf 
blauwachtige-witte eiertjes, die met roodbruine vlekjes versierd zijn. 
Hoe mooi is ook ’t nestje vervaardigd van droog gras en steeltjes 
en worteltjes, en hoe zacht rusten de eiertjes op wol en planten- 
pluis, waarmede het bekleed is. De jonge vogeltjes zullen 
hierin ook straks een heerlijk wiegje hebben, wanneer de wind de 
struiken zacht heen en weder beweegt. En nu spoeden we ons weder 
van hier, opdat het vogeltje het broeden kan voortzetten . 
We luisteren onder het verder wandelen nog eens naar de gezan- 
gen der kleine vogels, en we hebben ook nog gelegenheid een paapje 
goed te bezien. 
Dit vogeltje gelijkt veel op de tapuit, die men zoo dikwijls op 
de steenglooiïngen kan zien wippen. De laatstgenoemde vogel is 
te kennen aan het blinkend witte staartje, dat zoo goed in het oog 
valt, wanneer hij wegvliegt. Het paapje is familie van hem, wat 
aan de wetenschappelijke namen het best te hooren is, want de 
tapuit heet Saxicola oenante en het paapje Saxicola rubetra. De 
staarten van de beide vogeltjes zijn bijna gelijk gekleurd. 
De beide middelste staartpennen zijn geheel, de overige aan de 
achterhelft zwart. De rest is wit en deze kleur zet zich voort op de 
stuitvederen. De tapuit evenwel heeft een lichtgrijs zomermanteltje 
aan, terwijl dat van het paapje in het midden vaal rosachtig met 
zwarte lengtevlekken en aan de zijden donkerbruin is. Aan deze 
kleuren kan men dus de beide vogelsoorten kennen, maar dan heeft 
men ook nog acht te geven op de najaarsjapon van de tapuit, waar- 
van de tinten roestkleurig zijn. Zoo heeft de beoefenaar van ornitho- 
logie niet alleen acht te geven op het verschil in kleed bij de vogel- 
species wat de sexen aangaat, maar ook wel degelijk op dat aan- 
gaande ouderdom en jaargetijde. 
We staan nu nog even op het duin, om daarmede onze excursie 
voor heden te besluiten. Wat een gekrioel van vogels is het daar 
