EEN BUITENGEWOON MUZIKAAL OOR. 
Onder dit opschrift komt in La Nature eene mededeeliug voor, 
geteekend D. H., die ik belangrijk genoeg vind om haar onzen 
lezers in haar geheel over te vertellen. 
Zij betreft een meisje wiens oor, wat aangaat de bepaling van de 
waarde en de onderlinge betrekking der tonen, op buitengewone 
wijze begaafd is. Zij is nu ongeveer zeven jaar oud ; maar wat zij 
nu vermag, dat vermocht zij eigenlijk al op haar vierde jaar en 
bet is juist dit wat zoo bizonder verrassend is. 
Geheel bij toeval ontdekten de ouders van Yvonne Borderon hare 
vroegtijdige begaafdheid. Eens, toen de kat op de piano wilde sprin- 
gen, die, om redenen welke later zullen blijken, altijd zuiver was 
gestemd, zette zij een poot op een toets; dadelijk riep Yvonne, die 
in de kamer speelde: »de kat speelt een fiesz; wel te verstaan, zij 
heeft in haar muzikale omgeving het noten-a-b-c reeds geleerd, zoo- 
dat zij kent wat wij de taal der muziek zullen noemen. Haar 
vader, zekerheid willende hebben omtrent de juistheid van hare 
waardeering en zijn oor niet vertrouwend, hoewel hij zelf een goed 
musicus is, slaat zelf de fies aan, en waarlijk dit is de noot, die 
de kat »gespeeld« heeft. Dit was de eerste aanwijzing van het ge- 
mak en de zekerheid, zoowel als van de snelheid, waarmede dit kind 
de waarde der noten schatte. 
Sla een kristallen glas aan en dadelijk zegt dit wonderkind zon- 
der eenig bedenken u, dat het si-b-mol geeft. Met even groote 
juistheid en even oogenblikkelijk noemt zij u den toon van den hoorn 
van een automobiel of een fiets, van een electrische schel, van een 
fluit van een locomotief en van de kerkklokken. Ook geeft de klank 
van een toon haar even weinig moeite als zijn hoogte. Eens, nadat 
wij haar eenige harmonische tonen op de viool, op de fluit en op 
