EEN BUITENGEWOON MUZIKAAL OOR. 
381 
de hautbois, als gewoonlijk, on middellijk hadden hooren benoemen, 
nam haar vader een contrabas met vier snaren en sloeg de vierde 
aan. Yvonne vertaalde dadelijk den toon: »re bé moh , zei ze. Dat 
verwonderde ons en wij meenden dat zij zich vergiste, omdat ge- 
woonlijk mi de toon is van de vierde snaar van een contrabas. Maar 
toen men de stemming van de contrabas naging, door vergelijking 
met de zuiver gestemde piano, bleek het dat die niet zuiver was. 
Het oor van het kind had dit bemerkt en had den waren toon zon- 
der fout tot haar bewustzijn gebracht. En het is waarlijk wonderlijk 
het oor van een kind van dezen leeftijd dezen ré bé mol te zien her- 
kennen, niettegenstaande die zoo laag ligt. 
Als de moeder van ons wonderkind met een niet bizonder lang- 
zaam tempo een aria speelt, zal Yvonne met de maat meê alle noten 
noemen, waarbij men dan niet behoeft te vreezen om plotseling 
over te gaan van de laagste tot de hoogste toonen. Wij hebben 
voor haar accoorden gespeeld, die ver van elkander lagen en steeds 
wist zij die onmiddellijk te ontleden, daarbij de noten, die ze samen- 
stelden, met een verrassende nauwkeurigheid en zekerheid op 
noemende. Als iemand zingen gaat, die niet bijzonder zeker is van de 
zuiverheid der tonen die hij hooren laat, dan zal het kind hem met 
een schaterlach in ’t gezang vallen met de opmerking dat, b.v., zijn 
b-mol altijd te laag is. Haar moeder wilde haar eens bedotten, sloeg 
sterk een do-kruis aan op de piano en benoemde die ))Sol« . Yvonne 
kwam naar haar toe en zeide de wenkbrauw fronsend : »Petite mère, 
ce n’est pas bien de mentir.cc 
Dit zeggen karakteriseert den indruk, dien een noot op haar 
maakt : men vergist zich niet, men liegt als men een toon niet naar 
hare ware waarde benoemt. Als zij met luider stem een accoord ont- 
leedt dat gij haar voor zingt, dan staaft zij een feit. 
Het is het waar gevoel voor de betrekkelijke waarde der tonen 
dat haar tot gids strekt, zonder dat zij overigens zich daarvan be- 
wust is. In haar oor heeft zij, als grondslag van hare beoordeeling, 
de la van de piano in het huis harer ouders, die talentvolle toon- 
kunstenaars zijn. Brengt men haar ergens waar de piano over haar 
geheel te laag is gestemd, dan zal zij, als gij haar eenigen toon of 
accoord voorspeelt, eenige minuten noodig hebben om zich te 
huis te gevoelen in de verhoudingen met de te laag gelegen 
basis ; klaarblijkelijk geeft het haar den indruk dat die piano 
Djoktcc. Maar spoedig daarna stelt zij zich met de nieuwe piano op 
gelijken voet en antwoordt op de haar gestelde vragen met de haar 
eigen onbevangenheid. Daarbij moeten wij nog opmerken dat dit on- 
derscheidingsvermogen bij haar niet vermindert al is zij weken buiten, 
