WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
29 
PLANTKUNDE. 
Sargassum ülipendula, verwant met het bekende wier van de sar- 
gasso-zee, is door Etoile B. Simons onderzocht. Hij vond aan den top 
van eiken stam, tak of bladachtig aanhangsel een driekante topcel, en 
wendde zich verder tot de studie der conceptacula, waarin de sexueele 
organen ontstaan. Naast die conceptacula komen holten voor, die daar- 
mede in structuur en in ontwikkeling geheel overeenkomen, doch steriel 
blijven. Men noemt ze cryptostomata. Beide vormen ontstaan telkens 
uit één enkele initiale cel, die den vorm van een flesch heeft en zich 
dwars deelt. Uit de onderste helft ontstaat het geheele wandbekleedsel 
der holte, uit de bovenste die gewoonlijk degenereert, de holte zelve. 
Het wandbekleedsel bestaat aanvankelijk uit een laag groote cellen met 
groote kernen, die zich voortdurend deelen, en langen tijd een laag van 
slechts ééne cel dikte vormen. Daarna groeien zij naar binnen toe uit 
om de paraphysen, de oögonien en de dragers der antheridiën voort 
te brengen. In de cryptostomata groeien zij evenzoo uit, doch maken 
de geslachtelijke deelen niet. Elk oögonium vormt slechts één eicel, maar 
zeer enkele malen zag Simons er met acht eicellen. Hij beschouwt dit 
als een geval van atavistischen terugkeer tot het type van Fucus. {Bota- 
nica! Gazette, Mrch. 1906. Vol. XLI, blz. 161). 
d. v. 
Cycas revoluta heeft, volgens K. Miyake, spermatozoën, die in bouw 
met die van Zamia en Ginkgo overeenkomen, ongeveer even <poot zijn 
als deze en een tijd lang rondzwemmen, voordat zij de eicel binnen 
dringen. De soort groeit bij Kagoshima in Japan veelvuldig in het wild 
op 31 o N. B., in de provincie Satsuma. Men vindt de rijpe spermatozoën 
in de zaadknoppen fn de eerste helft van October, en kan deze laatste 
in iets jongeren toestand verzamelen en medenemen om ze in het labo- 
ratorium zich verder te laten ontwikkelen. Zoodoende kan men, bij 
eenige oefening, honderden rondzwemmende spermatozoën in het labora- 
torium onderzoeken. Zij zijn zoo groot, dat men ze met het bloote oog 
nog even en met een loupe gemakkelijk zien kan. In elke stuifmeel- 
buis ontstaan er twee. Die buis hecht zich met zijn vertakt uiteinde 
in het nucellus-weefsel vast en barst in de holte, die aan het boveneinde 
van het archegonium ontstaan is. Zij hebben een band van trilharen, 
die in een schroeflijn 5 — 6 malen rondom hun lichaam loopt, en een 
groote celkern, die na den dood gemakkelijk te zien is. In een zaad- 
knop vindt men 1 — 20, meest 5—10 stuifmeelbuizen en dus het dubbele 
aantal spermatozoën. Men kan ze door aansnijden der buizen laten 
