34 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Telegraaf Oo.« te Berlijn en haar station te Nauen, een afstand van 40 
kilometer. De microphoon was verbonden aan een draad, die onge- 
veer zes meters boven het dak uitstak en zoowel getallen als phonetisch 
moeielijke zinnen werden, over en weêr, met juistheid overgebracht en 
duidelijk verstaan. 
Prof. Slaby wijst er op, dat nooit te voren beproefd is langs dezen 
weg over een zoodanigen afstand te correspondeeren en zegt, dat deze 
uitkomst alleen is toe te schrijven aan de volkomen isolatie van den 
microphoon en aan het »dempen« van alle vreemde vibraties. 
v. d. v. 
Over eenige eigenschappen van s -stralen van radium. (H. Becque- 
rel Compt. Rend. 141 p. 485). Twee jaren geleden toonde Becquerel 
de volgende eigenschappen van de «-stralen van radium. 
lo. Een bundel dezer stralen is homogeen, zij wijken namelijk allen 
evenveel af in een magnetisch veld. 
2o. De lijn, door deze deeltjes doorloopen in een vlak loodrecht op 
het magnetisch veld en in de lucht, is geen cirkel maar een kromme 
lijn. wier kromtestraal toeneemt met de lengte van de doorloopen lijn. 
Orp dit te toonen werd in het veld van een electro-magneet, even- 
wijdig aan de krachtlijnen, een lineaire stralingsbron, gevormd door 
enkele korrels radiumzout, in een groeve van een blokje lood geplaatst. 
De uitgezonden stralenbundel werd nog begrensd door een nauwe spleet, 
gevormd tusschen twee horizontale metalen, die als scherm dienden. 
Boven de spleet werd een photographische plaat opgesteld horizontaal 
of hellend en die het vlak, gevormd door de bron en de spleet, lood- 
recht sneed. Dan werd een sterk magnetisch veld voortgebracht, dat 
men na eenigen tijd omkeerde, waardoor men op de horizontale photo- 
graphische plaat twee rechte lijnen evenwijdig aan den afge weken 
bundel kreeg. 
Deze had geen dispersie. Op de hellende plaat kreeg men twee uit- 
eenloopende lijnen, ook zonder dispersie, en ook zeer fijne lijnen. Beide 
methoden stelden in staat, voor een zelfde vlak loodrecht op het veld, 
vast te stellen de punten correspondeerende aan de bron, aan de spleet 
en aan een bepaald punt der doorloopen lijn. Deze drie punten, waar- 
van twee vast zijn, bepalen een kromme lijn, wier kromtestraal R theo- 
retisch constant moest zijn voor een magnetisch veld van een gegeven 
m 
sterkte H, want RH—— x waarin m = massa, e = lading en 
e = snelheid der deeltjes is. De proef toont echter, dat voor eenzelfde 
magnetisch veld en voor de a -stralen van een radiumzout de omtrek- 
