WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
39 
worden in Frankrijk zaden van Phaseolus lunatus ingevoerd, die, wegens 
een soms aanzienlijk gehalte aan blauwzuur, schadelijk kunnen zijn. 
De boontjes bevatten niet het vrije zuur, maar een glucoside en een 
ferment dat daaruit het vergif kan vrij maken. Door kooken kan men 
dit ferment onschadelijk maken; maar, daar in ons darmkanaal fermen- 
ten worden voortgebracht die het glucoside evenzeer kunnen splitsen, 
vermindert dit de gevaarlijkheid der boontjes geenszins. De boontjes 
worden meestal in mengsels van zeer verschillende kleuren ingevoerd; 
elke kleur vertegenwoordigt een bizondere variëteit en elke variëteit heeft 
haar eigen gehalte aan glucoside. Men zou dus, op grond hiervan, door 
een stelselmatige keuze de schadelijkste soorten kunnen afscheiden en 
alleen betrekkelijk onschadelijke in cultuur houden . (L. Guignard , Revue 
de viticulture, 1906, p. 53). d. v. 
Infectieuze Chlorose der Malvaceeën. Dat het bont van Abutilon 
Thompxoni (A. striatum) bij enten van bonte takken op groene exem- 
plaren of omgekeerd besmettelijk is, werd vroeger in dit Bijblad bericht. 
Baur heeft thans zijne onderzoekingen voortgezet. Wordt een bont 
exemplaar ontbladerd of in het donker geplaatst, zoo kan het zijn vert 
mogen om te besmetten verliezen; zelfs zijn eigen nieuwe looten worden 
dan weer groen. Het virus wordt dus in de bonte bladeren onder den 
jnvloed van het licht voortgebracht. Daarentegen is door knopvariatie 
op een bonte Abutilon een loot ontstaan,» die groen bleef en die, ook 
na vermenigvuldiging, een voor kunstmatige besmetting ongevoelig ras 
bleek te geven. Ook Abutilon arboreum heeft zulke immune rassen. 
Ent men daarop eenerzijds een bonte loot en anderzijds een groene tak 
van een gevoelig ras, zoo gaat het virus van de eerste door de immune 
tak naar de gevoelige en doet die bont worden. Dezelfde proef, met 
Lavatera arborea genomen, geeft echter een ander resultaat; deze plant 
geleidt het virus niet. ( Ber . d. deutsch. bot. Ges., Bd. XXIV, 1906, Heft 8). 
d. v. 
HYGIENE. 
Vlooien en pest. Dat vlooien een rol spelen bij de verbreiding van 
pest onder de ratten, blijkt uit onderzoekingen te Bombay. Van ver- 
schillende soorten is het voornamelijk de pulex cheopis Rothschild ge- 
naamde vloo welke op Engelsch-Indische ratten, mus decumanus en mus 
rattus wordt aangetrolfen, en welke ook voorkomt op ratten aan boord 
van schepen in de Middellandsche zee en op ratten in Italië, Zuid- 
Afrika en Zuid-Amerika. Deze vloo bijt ook cavia’s, apen en ongetwij- 
feld ook menschen. 
