WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD 
STERRENKUNDE. 
Eene verandering van golflengte in het zonnespeetrum. Men 
kan den omwentelingsduur van de zon afleiden uit het verschil in af- 
stand tusschen twee strepen, ééne atmospherische en ééne aan de zon 
eigene, wanneer men zorgt dat het licht, waarin ze voorkomen, beur- 
telings afkomstig is van het middelpunt der zonneschijf of van den 
rand, volgens Doppler’s methode dus. 
Nu heeft dr. Holm te Edinburgh, bij het bestudeeren van de door 
hem aldaar in het tijdperk 1901 — 1906 volgens deze methode gedane 
waarnemingen bevonden, dat genoemde afstanden in 1901 niet gelijk 
zijn geweest aan die in 1906 ; daarenboven vond hij aanwijzingen van 
een periode van drie jaar in de verandering der afstanden, wat wijzen 
zou op eene korte periode in de werkzaamheid van de zonne-opper- 
vlakte, zooals die vroeger reeds door dr. W. J. S. Lockijer uit andere 
gegevens is afgeleid. 
( Astron . Nachrichten, No. 4146.) V. D. v. 
De zoneclips in Azië. Ook ditmaal kreeg de goede zorg der astro- 
nomen haar verdiende loon niet. 
»Zoolang de zoneclips duurde«, zoo seint Prof. Schorr uit Samarkand, 
»was de hemel geheel bedekt en viel er sneeuw. « 
( Astronom . Nachrichten, No. 4150.) V. d. v. 
De roode vlek op Jupiter. Gedurende de oppositie 1905— 1906 werd 
de roode vlek op Jupiter door den heer Stanley Williams waarge- 
nomen. De tijden, waarop die door den meridiaan ging, werden alle met 
het oog geschat en de omwentelingsduur, afgeleid uit 635 omwentelingen, 
vastgesteld op 9 uur 51 min. 41.46 sec., dat is iets korter dan de gedu- 
rende de vorige oppositie bepaalde. 
De donkere stof, die rondom den gordel zweeft, waarin de vlek is 
gelegen, overdekte deze gedurende de laatste week van Maart 1906. 
C Astronom . Nachrichten, No. 4150.) V. D. V. 
6 
