WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
43 
den van a-deeltjes overgaat in de geïnduceerde activiteit of beter in den 
actieven neerslag (active deposit) en in helium. De eenvoudigste 
hypothese zou zijn, dat de a-deeltjes zelf helium-atomen zijn en van 
deze in zoo verre physisch verschillen, dat zij met groote snelheid en 
met positieve lading weggeslingerd worden van de radioactieve stof. 
Bragg en Kleeman vonden, dat radium a-deeltjes uitzendt van vier- 
derlei snelheid, zoodat, behalve radium, nog drie van zijn ontledings- 
producten a-deeltjes moeten uitzenden. Dat zijn, zooals later bleek, de 
emanatie, radium A en radium C. Hiernaar zou de ontleding van het 
radiumatoom zoodanig plaats hebben, dat viermaal een a-deeltje van 
atoomgewicht 4 (helium) zou weggeslingerd worden. Daar het atoom- 
gewicht van radium 225 is, zou men dan komen tot een atoomgewicht 
225 — 4 x 4 = ongeveer 210. Dit is het atoomgewicht, dat men toe- 
kent aan radium F (polonium, radiotellurium) naar zijn chemische eigen- 
schappen en zijn plaatsing in het periodisch stelsel. De voorstelling, 
dat het a-deeltje een atoom helium is, zou dan in overeenstemming 
zijn met de experimenteele uitkomst, dat er vier a-stralen producten 
van radium tot radium F voorkomen. 
In dit geval mag men echter verwachten, dat niet alleen uit de 
radium-emanatie, maar ook uit andere radioactieve lichamen helium 
gevormd wordt. 
Om dit te onderzoeken ging Greinacher uit van polonium, dat een 
sterke a-activiteit bezit. Daarvoor plaatste hij, bij zijn eerste onderzoe- 
kingen, een met polonium bedekte koperen plaat in een buis van 
Geissler met uitwendige electroden van bladtin, naar Salet. De ont- 
lading werd tot stand gebracht naar de methode van Lilienfeld. 
Hierbij plaatste hij de buis van Geissler evenwijdig aan een zelfinductie 
van dik koperdraad met sleepcontact in een kringloop, die nog één of 
twee Leidsche flesschen en een vonkenruimte bevatte. Nadat de buis 
tot H 2 m.M. drukking was ledig gepompt en afgesmolten, werd het 
spectrum van den gasinhoud telkens na enkele dagen onderzocht. Er 
ontstond wel een verandering van het spectrum, voornamelijk bestaande 
in een versterking van de waterstoflijnen, maar de gele heliumlijn toonde 
zich zelfs na een maand nog niet. Later werden de proeven herhaald 
met kleine buizen, maar nooit werd helium waargenomen. 
Deze uitkomst zou het gevolg kunnen wezen van een te gering bedrag 
aan helium, dat een deel van gas aan het glas bleef kleven. Maar het 
is ook mogelijk, dat polonium geen helium geeft en met deze mogelijk- 
heid moet rekening gehouden worden. Het zou dus kunnen zijn, dat 
sommige radioactieve stoffen andere afsplijtingsproducten gaven b.v, 
waterstof dat vier maal kleiner atoomgewicht heeft dan helium. 
