44 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Men heeft gevonden, dat de snelheid der a-deeltjes verschillend is 
naar gelang van de radioactieve stof, die ze uitzendt. Dit blijkt uit de 
omstandigheid, dat de afstand tot waarop de omringende lucht geïoni- 
seerd wordt, voor elke stof een andere is; voor radium is zij 3.5 c.M. 
en voor thorium C 8.6 c.M. Hierdoor is het gerechtvaardigd te ver- 
onderstellen, dat ook de massa der a-deeltjes verschillend is. In den 
0 
laatsten tijd is de verhouding van lading tot massa der a-deeltjes 
bepaald door E. Rutherford en O. Hahn voor radium A, radium C, 
radium F (polonium), alsook voor actinium B en thorium O. Zij deden 
dit met behulp van magnetische en electrostatische afwijking. De ge- 
vonden waarden zijn alle van ongeveer dezelfde grootte. Hoogstens weken 
sommige 20 pCt. van elkaar af. Rutherford besloot daaruit, dat de 
deeltjes dezelfde massa hebben, terwijl men ze dezelfde lading toekent. 
In de veronderstelling, dat niet alleen de onderzochte maar ook alle 
radioactieve stoffen dezelfde soort van a-deeltjes uitzenden, komt hij dan 
tot het besluit, dat niet alleen de radium en actiniumemanatie, maar 
ook de overige radioactieve elementen helium moeten vormen. Een 
bezwaar tegen deze opvatting is echter, dat men aan het a-deeltje 
(heliumatoom) een lading moet toeschrijven, die twee maal zoo groot 
is als die van het waterstofatoom. De proeven met het polonium wijzen 
echter op de mogelijkheid, dat dit en ook andere radioactieve stoffen 
geen helium geven. Het zou mogelijk zijn, dat alle emanaties helium 
gaven, dus behalve radium- en actiniumemanatie ook de thoriumema- 
natie. Daar polonium geen emanatie geeft, zou men van deze dan ook 
geen helium moeten verwachten. 
Voor de waarneming van het electrische ontladingsspectrum zou het 
wel noodig zijn de stof in de buis van Geissler te verdampen. Ruther- 
ford heeft gevonden, dat polonium pas bij 1000° verdampt. Uit een 
onderzoek van Grein acher mag men echter vermoeden, dat het reeds 
bij 600° voldoende verdampt. Maar ook voor deze temperatuur zou men 
dan reeds een buis van kwarts moeten gebruiken. Radioactieve eigen- 
schappen heeft men nog slechts voor enkele weinige elementen kunnen 
aantoonen, n.1. voor uranium-thorium, de nieuw ontdekte stoffen radium, 
polonium en actinium en de ontledingsproducten daarvan. Deze ele- 
menten hebben allen een hoog atoomgewicht en het schijnt, dat deze 
elementen slechts instabiel zijn en bij het verschijnsel van de radioac- 
tiviteit uiteenvallen. Er zou dan als het ware een „kritisch” atoomge- 
wicht (ongeveer 200) zijn, beneden hetwelk geen uiteen vallen meer plaats 
heeft . 
