62 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
riffen groeien kort vertakte of schijfvormige hechtwortels hebben. De 
eersten bedekken soms den zeebodem over een groote oppervlakte zóo 
dicht, dat zij andere wieren geheel uitsluiten. Op rotsgronden groeien 
zij echter tusschen andere wieren, koralen en zee-anemomen en kruipen 
met hun wortelstok tot zij een open plekje vinden om een groenen tak 
omhoog te zenden . Enkele vormen vindt men op plaatsen, waar rivierslib 
in zee aangevoerd en afgezet wordt ; deze kunnen met hun wortelstokken 
in de bedekkende lagen omhoog groeien en, aan de oppervlakte ge- 
komen, zich weer horizontaal uitbreiden. d. v. 
Osmotische spanning van het celvoeht. Eric en Hilda Drabble 
hebben deze spanning voor een groot aantal verschillende planten- 
soorten bepaald. Zij plasmolyseerden het parenchymweefsel met keuken- 
zoutoplossingen van verschillende sterkte en berekenden de spanning 
uit de concentratie van de sterkste oplossing, die nog juist geen plas- 
molyse bewerkte. Zij drukken haar dan in mM. kwik uit. Zij vonden 
dat de meest verschillende soorten, op een zelfde groeiplaats levend, 
dezelfde osmotische kracht hebben. Heeft daarbij de eene soort betere 
anatomische inrichtingen om waterverlies door verdamping tegen te 
gaan dan de andere, dan is de spanning in de eerste iets kleiner dan 
in de laatste . Helm, Galium verum en andere duinplanten hadden een 
spanning van 8800 mm., Sedum acre en Senecio Jacobaea hebben bijna 
evenveel, nl. 7880 en 7288. Planten op zilte gronden hebben nog 
grootere spanningen, b.v. Aster Trifolium en Plantago maritima 15000. 
Waterplanten als Callitriche, Nasturtium en Myosotis hebben veel kleiner 
spanning (3390 Mm.); oeverplanten, die wat grooter worden en daardoor 
meer aan den wind blootgesteld zijn, iets meer ( Angelica sylvestris 3728 
mM.) Zoo vormen duinplanten, boschplanten, heidegewassen, enz. groepen 
met een eigen osmotische spanning, die men in afgeronde cijfers met 
4000, 5000 en 7 — 8000 mM. zou kunnen aanduiden. Van de laatsten 
werden b.v. Erica en Vaccinium Myrtillus onderzocht. ( Biochemical 
Journal, Vol. II, No. 3). d. v. 
Generatie-wisseling in Florideoën. Een der meest gewone rood- 
wieren van onze kusten, Polysiphonia violacea heeft tweeërlei soort van 
individuën. Sommige dragen sporen in groepjes van vieren, de zooge- 
naamde tetrasporen, andere brengen antheridien en carpogonien voort, 
die na bevruchting de carposporen doen ontstaan. Shigeo Yamanouchi 
heeft nu de celkernen dezer planten onderzocht. Hij bevond dat de 
geslachtelijke planten 20 chromosomen in elke kern hebben, en ditzelfde 
aantal vond hij in de spermotozoiden en de carpogonien. Door de be- 
