70 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Onvruchtbaarheid bij ooftboomen. Men kent een aantal planten- 
soorten, bij welke de bloemen van hetzelfde individu, als zij elkander 
in de vrije natuur of bij kunstmatige behandeling bestuiven, toch niet 
bevrucht worden. Heeft men zulk een exemplaar door stekken of enten 
vermenigvuldigd, dan blijven deze onderling onvruchtbaar. Dit ver- 
schijnsel komt bij een zeker aantal variëteiten onzer gewone ooftboomen 
voor, b.v. bij peren en appelen. De Bartlett-peer, een der meest ge- 
zochte soorten in N. Amerika, verkeert in dit geval. Groote plantages 
van deze soort alleen geven dikwijls, trots vollen bloei, nagenoeg geen 
vrucht; wel echter als in de nabijheid andere variëteiten van peren 
gekweekt worden. Omgekeerd kan ook het stuifmeel der Bartlett’s 
andere soorten tot vruchtvorming brengen. Hier en daar maken de 
Bartlett’s zonder vreemd stuifmeel vruchten, doch deze hebben dan geen 
pitten. Verschillende andere variëteiten maken bij zelf bestuiving wel 
vruchten, maar zonder pitten; echter hangt het resultaat dan in hooge 
mate van het weêr af. Onder de appelen worden als voorbeelden van 
zelf-steriliteit de Oellini’s genoemd. 
(Waite, Pollination of pomaceous fruits. Yearboock , (J. St. Dep. of Agri- 
culture en Zacharias, in Schleswig- Holstein . Central verein ƒ. Obst- und- 
Gartenbau, Juli 1906). D. V. 
Kiemzak van Peperomia. Dit geslacht, dat vele sierplanten onzer 
kassen omvat en tot de Piperaceeën behoort, wijkt in allerlei opzichten 
van andere planten af, voornamelijk wat den bouw zijner bloeiaren en 
bloempjes betreft. 
D. S. Johnson voegt hieraan nog het gedrag der kernen in den kiemzak 
toe. Terwijl gewoonlijk, na het ontstaan der eicellen en antipoden de 
twee poolkernen zich met elkander vereenigen en daarna door een der 
spermatozoën uit de pollenbuis bevrucht worden, vereenigen zich de 
kiemzakkernen hier in grooter aantal tot één enkel, monstreus lichaam. 
Dit aantal is acht bij P. peUucida en 14 bij P. hispidula . In het laatste 
geval blyVen aan het micropyle-einde van den kiemzak, na het vormen 
der eicellen, twee kernen over en aan het andere, als de antipoden 
gereed zijn, 12. Deze beide groepen begeven zich dan naar het midden 
en vloeien daar inéén, eerst in paren en later allen tezamen. Naafloop 
van dit proces begint de kerndeeling, die telkens terstond met celdeeling 
gepaard gaat, zoodat ten slotte een kiemwit ontstaat, dat slechts uit 
40 cellen is opgebouwd. 
[John Hopkins Univ. Circular ; Notes from the biological Lab .Baltimore, 
March 1907). 
d. v. 
