WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
STERRENKUNDE. 
De polarisatie van het licht der protuberansen. In de Parijsche 
Academie besprak de heer Saltet het feit dat, ofschoon hij tijdens de 
eclips van 1905 de polarisatie van het door de # corona uitgestraalde 
licht tot aan den rand der maan kon aantoonen, hij geen spoor van 
polarisatie kon vinden in de stralen der protuberansen. 
Daarna vestigde de heer Saltet er de aandacht op hoe deze bevin- 
ding schijnt te strijden tegen de theorie van prof. Julius, volgens welke 
monoehromatisch licht van een punt eener protuberans eigenlijk komt 
van een punt op de photospheer, daar toch zulk een straal, bij zijne 
herhaalde breking in de verschillende zon-omhulselen, gedeeltelijk ge- 
polariseerd zou moeten worden, waarbij dan de graad van polarisatie, 
volgens de theorie van Fresnel, zou afhangen van de grootte van de 
afwijking van den straal. Het ontbreken van alle polarisatie schijnt er 
dus voor te pleiten, dat het licht, van de zonneschijf komende, niet 
door de atmosfeeren der zon gaat. 
( Comptes renduts , No. 21.) V. D. V. 
De Nova T in de Noorder Kroon was, naar prof. Barnard in Vol. 
XXV, No. 4, van het Astrophysical Journal opmerkt, toen zij voor 
het eerst werd gezien (1866) ongeveer van de 9de grootte, nam daarna 
regelmatig toe tot de tweede, om daarna weder tot hare oorspronkelijke 
grootte terug te gaan. In den regel dalen deze veranderlijken tot een 
veel lagere lichtsterkte. 
Herhaalde grootte-schattingen toonden aan dat het licht dezer ster nog 
steeds even sterk is als voor 1866. 
{Nature, Juni 20, p. 185). 
11 
