ANTOINE LAURENT LAVOISIER. 
15 
Lavoisier werd door geen eigenliefde gedreven, als hij rapporten 
schreef over vraagstukken , landbouw of staathuishoudkunde betref- 
fende. Belangstelling in het lot van het volk was zijn éénige drijf- 
veer; zijn arbeid voor het Comité d’agriculture werd niet uitgegeven 
en die voor de Assemblée provinciale de 1’Orléanais komt , zonder 
zijn naam , voor in de processen-verbaal. Bescheiden als hij was, 
schijnt hij er niet aan gedacht te hebben , verhandelingen openbaar 
te maken , die hem eene eereplaats verzekeren onder de economisten 
en philantkropen van zijn tijd. Lavoisier’s bescheidenheid evenaarde 
zijne hulpvaardigheid ; naijver jegens andere scheikundigen was hem 
vreemd. Guyton de morveau en fourcroy hadden veel aan hem te 
danken ; in eene verhandeling over chloor als bleekmiddel , verkon- 
digde hij den lof van berthollet; guettaiid ondervond op zijn ouden 
dag op allerlei wijzen zijn steun ; toen condorcet de gedachtenis-rede 
zou houden op zijn ouden leermeester, verschafte lavoisier hem de 
gegevens; van marum prijst zijne generositeit. 
Waar het de prioriteit gold, gaf hij eerlijk aan ieder de eer, die 
hem toekwam ; zijn eigen ontdekkingen knoopte hij vast aan die van 
hales en black , en hij erkende dat prïestlèy vóór hem zuurstof be- 
reidde ; in zijn rapport over de synthese van water, met laplace 
door hem bewerkstelligd , wijst hij er op dat vóór hem monge de- 
zelfde resultaten verkreeg. 
Het grootste deel van zjjn leven bracht lavoisier te Parijs door; 
jaarlijks, tijdens de vacantie der Academie, ging hij wat rust nemen. 
Eerst had hij een verblijf te Bourget, waarvan hij door erfenis eige- 
naar was gevonden; later kocht hij voor 229,000 livres , Fréchines , 
een buitengoed tusschen Blois en Vendöme, welke bezitting hij van 
lieverleê door aankoopen vergrootte , zoodat zijne vaste goederen ein- 
delijk eene waarde van 600,000 livres vertegenwoordigden. Sommige 
schrijvers hebben hem verweten, dat hij verzot was op geld, maar 
uit het proces en het vonnis dat lavoisier trof, blijkt hiervan niets. 
De chroniquc scandaleuse der 180e eeuw liet hem onbesproken; het 
eenige, wat men hem wist te verwijten, was, dat hij in eiken schouwburg 
eene loge bezat, maar zijn gevoel voor muziek gaf daar aanleiding toe. 
Vóór dat türgot aan het bewind kwam, was de leverantie van 
buskruit in Frankrijk opgedragen aan eene maatschappij , die , tegen 
den vasten prijs van zes sols het pond, den Staat jaarlijks een millioen 
pond moest leveren , terwijl de inkoopsprijs voor de maatschappij het 
