ANTOINE LAURENT LAV01SIER. 
19 
dat juist zooveel woog als het gewichtsverlies van den pelikaan. 
Derhalve, besloot lavoisier, verandert water niet in aarde, maar, 
bij voortgezet koken , tast water eindelijk glas aan en lost er een ge- 
deelte van op. Hier wees dus het oordeelkundig gebruik van de 
balans reeds op de methode van onderzoek , die hij later voortdurend 
zou toepassen. 
Langs anderen weg kwam scheele tot hetzelfde resultaat. Hij ver- 
richtte eene analyse van het aardachtig residu , dat , na verdamping 
van het water , overbleef en toonde daarin aan : bestanddeelen van 
glas n.1. kiezelzuur , potasch en kalk. 
Na in 1772 eene studie openbaar gemaakt te hebben over het ge- 
bruik van wijngeest bij de analyse van zouten-bevattende mengsels , 
stelde hij met macquer en cadet een onderzoek in naar de verbran- 
ding van diamant. 
Darcet, rouelle , macquer en roux, hadden evenals boyle en de 
physici van den hertog van Toscane bevonden , dat de diamant ver- 
dwijnt, wanneer hij in een porceleinen vat aan een zeer hevig vuur 
wordt blootgesteld. Over het feit waren allen het eens , maar niet over 
de oorzaak. Had men hier te doen met eene vervluchtiging, als bij 
phosphorus , of met eene soort van decrepitatie ? 
Macquer, cadet en lavoisier gaven den 29sten April 1772, in 
eene openbare zitting der Academie , verslag van hun onderzoek. Zij 
hadden den diamant , door kool omgeven , in een pijpekop gedaan en 
dezen in een kroes gebracht, die met krijt gesloten was; deze kroes 
stond weer in twee andere kroezen , waarvan de een voor deksel 
diende , terwijl alle toegang van lucht door een deeg van klei was 
afgesloten. Onder deze omstandigheden had de diamant weerstand ge- 
boden aan het hevigste vuur. Zij besloten daaruit dat diamant slechts 
verdwijnt, wanneer hij met lucht in aanraking is en dat zijne ge- 
waande vervluchtiging wezenlijke verbranding is, als die van koolstof. 
In het begin van het volgend jaar begon lavoisier zijn onderzoek 
van gassen. Priestley was hem daarin voorgegaan ; hij had de eigen- 
schappen van den aër fixus , het koolzuur, bestudeerd, dat zich uit 
de gistkuipen ontwikkelt en door de dieren wordt uitgeademd; hij 
had salpeterigzuur en chloorwaterstofzuur ontdekt en aangetoond dat 
de planten door de natuur bestemd zijn, om de zuiverheid der lucht 
te herstellen, die door ademhaling en verbranding bedorven wordt. 
Nadat lavoisier bevonden had, dat er gewichtsvermeerdering plaats 
heeft bij de verbranding van phosphorus , wat hem reeds vroeger ten 
