EEN REIZIGER OVER IJSLAND. 
29 
ópgetrokken en dat , terwijl men zelf geen vasten grond onder de 
voeten had. Elke stap voorwaarts bracht een kuil te weeg, die on- 
middellijk vol ijskoud water stond. Den volgenden ochtend werden 
de moeielijkheden nog grooter. Uit de smeltende sneeuw vormden 
zich plotseling stroomen van water , die met geweldige kracht de 
sneeuw voor zich uit deden wegstorten in de diepte en de poneys, 
die al lang geen ruiters meer vermochten te dragen , in hunne vaart 
medesleepten , zoodat er één verdronk en een ander half bezwijmd 
nog kon worden gered. Hoe meer bergtoppen beklommen waren , des 
te meer en des te hooger vertoonden er zich in de richting , die men 
volgen moest , en steeds was de stroom , die moest worden doorwaad , 
krachtiger dan de vorige. 
Toch slaagde de tocht en vond men te Seysdifjördr datgene , waar- 
naar zoo vurig verlangd werd. Een klein stoomschip bracht de reizi- 
gers terug naar hun schip te Eskifjördr. In de nabijheid van deze 
plaats ligt ook de mijn , waar het bekende dubbelbrekend ijslandsch 
spaat gevonden wordt. 
Om een indruk te geven van het nachtverblijf, waarmede de reis 
over dag werd afgewisseld en dat gewoonlijk in een baer (boerderij! 
gevonden werd, laten wij dr. labonne verhalen, hoe hij de nachten 
doorbracht op zijnen zooeven genoemden tweedaagschcn tocht van 
Reykjavik dwars over het eiland naar de noordkust. Den eersten avond 
klopt hij aan eene boerderij te Kalmanstunga ; na een half uur doet 
de boerin open en laat zij de reizigers in de keuken ; eten heeft zij 
niet anders dan gezouten schapenvleesch , melk geeft zij voor den 
dorst en ééne kamer met drie bedden voor den Doctó Franslcö en 
zijne twee metgezellen. Het sobere avondeten is pas gebruikt of daar 
wordt nog eens geklopt, en ziet, daar staan twee heeren die de ver- 
gadering der volksvergadering te Reykjavik gaan bij wonen. Twee be- 
woners meer voor de eenige slaapkamer, die één venster bleek te 
bezitten zoo groot als een vuist. Maar al was het venster grooter 
geweest , het had den franschen dokter niet aan versche lucht kunnen 
helpen ; zijne pogingen om het open te zetten , nadat de andere vier 
in slaap waren geraakt , had weinig vrucht. 
Den volgenden dag , het was zaterdag , wordt de reis door een 
fijnen , kouden regen tot twee uur na middernacht voortgezet. Aan 
een baer te Haukagill wordt nu logies gevraagd ; de gids klom op 
het begroeide dak en riep door den schoorsteen naar binnen om den 
boer te wekken. »Loop naar den duivel,” is het antwoord, »ik kan 
