30 
EEN REIZIGER OVER IJSLAND. 
u niet bergen ; aan mijne slaapkamer wordt gewerkt en in de badstofa 
liggen reeds tien personen, meest vrouwen”. Het gevolg was, dat 
labonne het gezelschap in de badstofa vermeerderde en zich koesterde 
onder een warm dekbed van eiderdons. Nu en dan vond hij echter 
meer gemakken of eene meer beschaafde omgeving , b. v. wanneer 
zijn gastheer tot den beschaafden stand behoorde. Met groote inge- 
nomenheid spreekt hij b. v. over den predikant dahl op een der 
Faröer , wiens eenzaam doch nuttig leven onder de eenvoudige be- 
woners zijne bewondering wekte. Enkele gebruiken , waarover wij ons 
hier zouden verbazen, zijn op IJsland gevolgen van eene soort van 
patriarchale zorg, die men meent aan zijne gasten te moeten bewijzen. 
Een aangename verrassing bood Akreyri aan. Had dr. labonne de 
onherbergzaamheid van de noordkust met vrees te gemoet gezien , 
hij vond er een europeesch hotel , waarin hem eene genommerde kamer 
aangewezen werd. Dnbbel aangenaam was hem hier het verblijf, daar 
de gastheer een burger uit Sleeswijk was , die liever aan den noor- 
delijken poolcirkel was gaan wonen dan duitsch onderdaan te worden. 
Haat tegen den gemeenschappelijken vijand kruidde hier de spijzeD. 
Te Akreyri werd de reiziger geïnterviewd door den directeur van één 
der twee dagbladen , die op deze plaats van ongeveer 400 zielen ver- 
schijnen. Het was een buitenkans om op deze wijze iets van dé 
buitenlandsche staatkunde te kunnen vernemen. Bij gebrek aan stof 
voeren deze twee dagbladen (want ook daar in het verre Noorden 
zijn conservatieven en liberalen) een verwoeden krijg tegen elkander. 
Ook te Isafjödr (in het noordwesten van het schiereiland , dat het 
noordwestelijk gedeelte van IJsland uitmaakt) is een logement in den 
trant van dat te Akreyri. 
Het belangrijkste landdier voor IJsland is de poney , een stevig 
gebouwd, meestal koffiekleurig dier, gewoonlijk 1,20 M. a 1,50 M. 
hoog ; het draagt de zwaarste lasten en trotseert de grootste ver- 
moeienis , vooral in en even na het jaargetijde , waarin de weiden 
genoeg gras opleveren. »De poney,” zegt dr. labonne, »is voor den 
IJslander, wat het rendier voor den Laplander, de hond voor den Eskimo, 
het muilpaard voor den bergbewoner en de olifant voor Indië is ; op 
den dag , waarop de laatste poney van IJsland verdwijnen zou , kon 
de mensch ook niet beters doen dan zijn koffers pakken en een 
ander vaderland zoeken.” 
Dr. labonne betreurt het zeer , dat er op IJsland zoo weinig 
voordeel getrokken wordt van de gelegenheid , die er bestaat om den 
