DE FAUNA D Eli GRAVEN. 
In mijn opstel over lijkverbranding, geplaatst in den jaargang 
1884 van het Album der Natuur , voerde ik bij de beschrijving van 
wat er met een in de aarde begraven lijk geschiedt, ook het vrij 
wel bekende feit aan , dat het stof , waarmede ten langen laatste de 
beenderen nog omgeven zijn , eigenlijk geen overblijfsel van het lijk 
zelf is, maar bestaat uit de uitwerpselen en de lijken van ontelbare 
lagere dieren , die zich met het lijk hebben gevoed. In een naschrift 
herinnerde ik aan de door orfila reeds omstreeks 1830 gedane vraag: 
hoe het mogelijk is , dat men in lijken , die midden in den winter 
begraven zijn , vliegenlarven aantreft , niettegenstaande er dan geen 
vliegen gevonden worden. 
Nu heeft, gelijk ik op bladz. 32 van het Bijblad in den tegen- 
woordigen jaargang 1888 vermeldde, de heer megnin aan de Académie 
des Sciences medegedeeld, dat het volksgeloof, dat de lijken in het 
graf eene prooi der wormen worden , op waarheid gegrond is , mits 
men voor » wormen” in de plaats zet »insektenlarven”. (Orfila 
noemde reeds in 1830 zesentwintig soorten van insekten op, die, 
of wier larven , zich met de lijken voeden.) Megnin voegde er bij 
(wat trouwens ook al sedert eenige jaren bekend was) dat men uit 
de soort der larven en insekten , die men bij een lijk vindt , vrij 
nauwkeurig kan opmaken , hoe lang het is geleden dat het lijk be- 
graven werd. 
Onder den titel Die Fauna der Grciber vind ik nu in de Augustus- 
aflevering van het tijdschrift Humboldt een uitvoeriger opstel over 
dit onderwerp. Het luidt als volgt. 
Dat na den dood des menschen zijn lichaam in de aarde eene spijs 
voor de wormen wordt, is door vele natuuronderzoekers beschouwd 
als eene bewering, die allen feitelijken grond mist. Want daar de 
» wormen”, die zich in elk boven de aarde vergaand lichaam ver- 
toonen , larven zijn van insekten, die hunne eieren op het doode 
li chaam gelegd hebben , zoo moest een twee meter diep in de aarde 
