56 
ANTOINE LAURENT LAVOISIER. 
zittingen van het Bureau bij tot hij gevangen genomen werd (28 Nov. 
d. a. v.) 
De eerste aanval op lavoisier was indertijd van marat gekomen ; 
marat had , aan het begin zijner loopbaan , getracht naam te maken 
in de wetenschap. Tuk op roem , wilde hij lid worden van de Aca- 
demie en had in 1780 onder den titel: » Recherches physiques sur 
le feu” eene waardelooze verhandeling geschreven, waarin hij o. a. 
betoogde , dat eene kaars in eene besloten ruimte ophoudt te bran- 
den , omdat de lucht, die door de warmte der vlam uitzet, nergens 
een uitweg vindende , de vlam samenperst en uitdooft. 
Marat koesterde jegens lavoisier den wrevel der middelmatigheid 
en was verbolgen omdat lavoisier in het Journal de Paris het voor- 
gewende feit gelogenstraft had , dat de bewuste verhandeling de goed- 
keuring der Academie zou hebben weggedragen. 
In zijn Ami du peuple van 27 Jan. 1791 schreef marat: »Ik stel 
u den grooten kwakzalver lavoisier voor, zoon van een dief van 
brieven van adeldom , aankomeling in de scheikunde enz. 
»Zou men willen gelooven, dat dit ventje 40.000 livres rente ge- 
niet en geene andere aanspraak heeft op ’s volks dankbaarheid , dan 
dat hij Parijs gevangen heeft gezet door een muur , die de lucht 
buitensluit en het arme volk 33 millioen kost? 
»In den nacht van 12 op 13 Juli heeft hij buskruit van het Arsenaal 
naar de Bastille getransporteerd en stelt zich als een razende te weer , 
om tot administrateur van het departement van Parijs benoemd te worden. 
»Het is zonde dat hij den 6den Aug. niet aan een lantarenpaal is 
opgehangen , dan zouden de kiezers van het district zich nu niet 
hebben te schamen over hun keus.” 
De ferme générale , die zooveel kwaad bloed in den lande gezet 
had en bloot stond aan de heftige aanvallen van ondergeschikte ambte- 
naren , die meenden verongelijkt te zijn of teleurgesteld waren in 
hunne hoop op bevordering , moest spoedig onder de slagen der aan- 
vallers bezwijken. De Assemblée nationale, die voor den drang van 
het volk week , verbrak den 20sten Maart 1791 het contract met mager , 
namens de fermiers généraux met den Staat gesloten. Intusschen had 
de wet , waarbij tot opheffing der instelling besloten werd , eene terug- 
werkende kracht en er werd bepaald, dat het contract met 1 Juli 
1789 zou geacht worden geëindigd te zijn; daardoor werd alles wat 
van dien datum af geschied was , beschouwd als namens de natie verricht. 
Dit feit en de benoeming van zes personen , die met de liquidatie 
