ANT01NE LAURENT LAVOISIER. 
61 
Den 8 sten Mei 1794, met het krieken van den dag, werden de 
beschuldigden gevisiteerd en van kostbaarheden beroofd. Op de lijst , 
de voorwerpen vermeldende, stond :» Vervolgens een gouden sleuteltje , 
toebehoorende aan lavoisier, ter dood veroordeeld.” Zijn lot was 
dus beslist vóór de zitting van het tribunaal aan ving! Wij zullen de 
slachtoffers niet volgen naar de rechtzaal of liever naar de comedie , 
die daar gespeeld werd. Slechts zij vermeld , dat de aan lavoisier 
toegevoegde verdediger , sezilles , niet eens verscheen en dat de 
president coffinhal, aan wien men de woorden toeschrijft :» La Répu- 
blique n’a pas besoin de savants” , laag genoeg was de fermiers 
généraux , zonder schijn van bewijs , te beschuldigen van heulen met 
den vijand , ten einde het doodvonnis over hen te rechtvaardigen. 
Men maakte het kort , want de karren stonden te wachten ; zwijgend 
reden de 28 lotgenooten naar de Place de la Révolution. Zonder 
zwakheid te verraden, ondergingen zij de doodstraf; lavoisier was 
de vierde ; zijne overblijfselen werden in den algemeenen kuil op het 
kerkhof de la Madeleine geworpen. 
In April 1796 werd mevr. lavoisier weder in het bezit gesteld 
van de verbeurd verklaarde goederen ; zij bewoonde in de Rue d’Anjou 
St. Honoré , een hotel , dat op dezelfde plaats stond , waar zich nu 
de Rue Lavoisier bevindt en ontving , als vroeger , in hare salons , 
de beroemdste beoefenaren der wetenschap , o. a. benjamin Thomson , 
graaf rumford , met wien zij den 22sten April 1805 in het huwelijk 
trad. Maar , wegens verschil van karakter en inzichten , scheidden zij 
in 1809. Rumford overleed in 1814; de gewezen echtgenoot en mede- 
werkster van lavoisier den 10«ien Febr. 1836, 78 jaren oud. 
Engelschen hebben indertijd de woning van harvey geplunderd en 
verbrand en Franschen hebben lavoisier ter dood gebracht. In de 
Revue Scientifique van 1884 beklaagt de heer Charles richet er zich 
over , dat er te Parijs geen standbeeld verrees voor den beroemden 
scheikundige ; emile zola zou er bij kunnen voegen , dat men zijner 
nagedachtenis, evenals aan die van honoré de balzac, slechts den 
naam eener straat heeft toegeworpen , bij wijze van aalmoes. 
Het blijft intusschen de vraag of een standbeeld te Parijs voor 
lavoisier eene onderscheiding mag worden geacht, nu zijne landge- 
nooten van den tegenwoordigen tijd de standbeelden , als paddestoelen , 
zien verrijzen en er zelfs een hebben opgericht voor etienne marcel , 
den »prévöt des marchands”, die in den nacht van 30 op 31 Juli 
1358, Parijs aan de Engelschen zou hebben overgeleverd, indien de 
