PLANTEN EN SLAKKEN. 
65 
vallen, zoo krimpt zij inéén van de pijn. Druppels van looizuur, 
zuringzuur of eenige andere der opgenoemde stoffen werken evenzoo ; 
zij zijn des te pijnlijker , naarmate hare concentratie grooter is. 
Evenzoo werken de vochten, die door klierdragende haren worden 
afgescheiden. Zoo bevinden zich slakken , die men op de beklierde 
stengels en bladeren van Geranium Robertianum brengt , uiterst onbe- 
hagelijk; zij doen al haar best, om er van af te komen. 
In de natuur ziet men vele slakken bij voorkeur de afgevallen of 
afgestorven bladeren eten. De reden daarvan is, dat uit deze door 
het regenwater de oplosbare stoffen plegen te worden uitgeloogd , 
zoodat dan de onaangename smaak in vele gevallen verdwijnt. 
Merkwaardig is , dat al deze stoffen reeds tijdens de jeugd der planten- 
deelen daarin zijn opgehoopt. De cellen , waarin zij vervat zijn , zitten 
dan dicht bijeen , en de beveiliging is zeer krachtig. Tijdens den groei 
worden de afstanden dier cellen grooter , en daar de afzetting meestal 
niet voortgaat, wordt de bescherming geringer. Doch de toenemende 
hardheid treedt dan ten deele daarvoor in de plaats. 
Harde plantendeelen toch eten slakken ongaarne. Een dikke opper- 
huid is een goed middel ter beveiliging tegen haar. Doch slechts als 
overigens de smaak niet bijzonder aangenaam is. Want als men harde 
bladeren onder de luchtpomp met suikerwater doortrekt , worden vele 
onder hen door de slakken met graagte gegeten. 
Hardheid wordt in plantenweefsels op velerlei wijze verkregen. De 
belangrijkste daaronder zijn , ten opzichte van de verdediging tegen 
slakken , de afzetting van kalk en van kiezelzuur in de opperhuid. 
De cypergrassen hebben aan het kiezelzuur een zoo harde huid te 
danken , dat zij zelfs door het vee gemeden worden. De grassen be- 
vatten minder kiezelzuur ; toch zijn zij daardoor nagenoeg volkomen 
van den aanval der slakken gevrijwaard. Dit bleek o. a. uit de vol- 
gende proef. Maisplanten werden in zoogenaamde waterculturen ge- 
kweekt, d. i. men liet ze kiemen en groeien met hare wortels in 
water in plaats van in aarde. Voegt men aan het water de noodige 
voedingsstoffen toe , zoo ontwikkelen de planten zich even krachtig 
als in aarde. Men kan daarbij het kiezelzuur weglaten ; dit schaadt 
den groei niet. Maar de kiezelvrije bladeren worden nu door de 
slakken met graagte gegeten , zij zijn voor haar bepaald een lekkernij ; 
gewone maisbladeren werden echter in dezelfde proeven niet aangeroerd. 
Zoo is ook de kalk te hard voor de slakken. In vele stijve haren 
vindt men kalk , evenzoo in het kranswier of ChOtva , bekend door d§ 
