DE STOFFELIJKE OORZAKEN DER ERFELIJKHEID. 
79 
hij zelf daartegen had, en die voor anderen zoo overwegend zijn, 
dat zij de tweede stelling als overbodig beschouwen. In de jaren , 
sedert het verschijnen van darwin’s werk verloopen , is zeker het 
overwicht allengs naar de laatste zijde verschoven, vooral , omdat geen 
nieuwe feiten darwin’s meening zijn komen steunen. 
Laten wij dus die tweede stelling vallen ! Is nu daarmede ook de 
eerste weerlegd? Klaarblijkelijk niet; integendeel, zij is geheel onaan- 
getast gebleven. Deze omstandigheid is echter door de meeste schrijvers 
over het hoofd gezien. En dientengevolge hebben zij , zooals wij zagen , 
zich door hunne bezwaren tegen de tweede stelling laten verleiden , 
om aan de eerste hunne aandacht niet te schenken. 
Graan wij na, wat zij ons daarvoor in de plaats hebben gegeven. 
Daartoe doen wij het best, vooraf eene moeielijkheid te bespreken, 
waartoe de eerste stelling aanleiding geeft. 
Volgens haar toch bevatten de kiemcellen evenveel soorten van 
onzichtbare eenheden , als de geheele soort erfelijke eigenschappen kan 
ontvouwen. Dus uiterst talrijke, ja men kan voor de hooger ontwik- 
kelde planten en dieren gerust zeggen , ontelbare. Hoe komt het nu , 
dat bij de celdeelingen die eenheden zich telkens juist zóó groepeeren , 
dat elk der beide dochtercellen er van alle soorten ontvangt? Dit 
s’cheen vroeger geheel onbegrijpelijk. Thans weet men, dat bij de deeling 
der cellen tevens de celkernen gedeeld worden , en dat dit proces ge- 
paard gaat met uiterst merkwaardige veranderingen , die klaarblijkelijk 
zulk eene gelijkmatige verdeeling ten doel hebben. Doch zoolang men 
dit laatste niet wist, was het natuurlijk, dat men het bestaan der 
kiemcellen uit tallooze verschillende en van elkander min of meer on- 
afhankelijke deeltjes voor uiterst onwaarschijnlijk hield. 
Veel eenvoudiger scheen het aan te nemen, dat de onzichtbare 
eenheden , waaruit die kiemcellen zijn opgebouwd , van geheel anderen 
aard waren , dan darwin zich voorstelde. En wel zoo , dat zij in 
hoofdzaak allen onderling gelijk waren , en ten minste elk , niet éene 
erfelijke eigenschap , maar het geheele soortskarakter vertegenwoor- 
digden. Dan zouden bij de celdeeling eenige naar de eene , en andere 
naar de andere dochtercel overgaan ; maar hoe dit ook mocht plaats 
vinden , steeds zou elke dochtercel het geheele soortskarakter erven. 
De eerste , die deze meening uitsprak , was de beroemde engelsche 
philosoof herbert spencer. Hij werd tot haar niet door eene kritische 
beschouwing der Pangenesis geleid, maar slechts door overeenkomstige 
overwegingen , want hij deelde haar eenige jaren voor het verschijnen 
