DE STOFFELIJKE OORZAKEN DER ERFELIJKHEID. 
81 
oen vermogen zijn , zijn dus aan verschillende planten gemeenschap- 
pelijk. De kiemcellen van verwante soorten zullen in hoofdzaak uit 
dezelfde eenheden bestaan , en slechts enkele verschillende eenheden 
bezitten , die zij echter weer met andere soorten gemeen kunnen 
hebben. Zoo doen zich, voor de Pangenesis , de soorten voor als het 
resultaat van allerlei verschillende combinatiën van een aantal factoren. 
En iedereen weet , hoe met een betrekkelijk klein aantal factoren een 
uiterst groote reeks van combinatiën gemaakt kan worden. 
Letten wij nu verder op hoe allerlei kenmerken in de meest ver- 
schillende natuurlijke familiën voorkomen. Dit zien wij b.v. aan slinger- 
planten en lianen , aan parasieten , aan de kleuren en den bouw der 
bloemen, aan de insectenetende planten, enz. enz. Ja, de laatste 
wijzen ons op eigenschappen , die in het plantenrijk en het dierenrijk 
op een zelfde che misme berusten. Want onze Drosera's verteeren de 
gevangen insecten door eene afscheiding van een ferment en een zuur, 
evenals onze eigen maag het eiwithoudende voedsel pleegt te verteeren. 
Dezelfde factoren keeren dus in de meest verschillende combinatiën terug. 
Zoo biedt ons de Pangenesis in werkelijkheid een zeer belangrijke 
vereenvoudiging van het groote probleem van de onderlinge verwant- 
schap der soorten. En in plaats van een veel grooter aantal levens- 
eenheden te eischen dan spencer’s voorstelling , wijst zij ons den weg 
tot eene verklaring uit een veel kleiner aantal , eenvoudig door op 
de mogelijkheid dier verschillende verbindingen te wijzen. Schijnbaar 
ingewikkeld , is de Pangenesis dus toch in werkelijkheid de meest 
eenvoudige van de twee. 
Dit verschilpunt leidt nog tot een geheel andere reeks van be- 
schouwingen. ’Gtoethe zegt: 
Dich im Unendlichen zu finden , 
Musst unterscheiden und dann verbinden. 
Meer dan iets anders eischt de oneindige vormenrijkdom der levende 
wereld , dat wij dit voorschrift getrouw opvolgen. De beelden , die 
zij ons biedt , moeten wij zooveel mogelijk ontleden , en dan trachten 
ze uit de gevonden eenheden weer op te bouwen. Zoo krijgen wij 
eene analyse van het geheel , en daarmede een dieper inzicht. Zulk 
eene analyse biedt ons nu de Pangenesis , terwijl de voorstelling van 
levensheden als dragers van het geheele soortskenmerk ons die niet geeft. 
En hoeveel helderder wordt ons begrip juist door deze analyse en 
dit verbinden. Systematische verwantschap bestaat dan in het bezit van 
