DE STOFFELIJKE OORZAKEN DER ERFELIJKHEID. 
8o 
Een ander belangrijk voordeel der Pangenesis is de eenvoudige ver- 
klaring, die zij ons geeft van de bevruchting. Zal de vereeniging van 
de erfelijke vermogens van twee individuen in het kind eenige be- 
teekenis hebben , dan moeten de erfelijke eigenschappen van beide 
ouders natuurlijk, zij het ook slechts in geringen graad, verschillend 
zijn. Daaromtrent zijn voor- en tegenstanders der Pangenesis het vol- 
komen eens. Doch hoe moet men zich dat verschil voorstellen ? De 
Pangenesis antwoordt , dat de getalsverhouding der levenseenheden in 
de verschillende individuen eener soort , al naar gelang van de om- 
standigheden , waaronder zij opgroeiden , verschillend kan zijn. Sommige 
eigenschappen zullen te sterk , andere te weinig ontwikkeld zijn. Dooi- 
de bevruchting worden deze verschillen in zekere mate vereffend , en 
iedereen weet, dat een voortdurende kruising van talrijke individuen 
er krachtig toe bijdraagt, om eene soort standvastig te houden. Het- 
zelfde geldt van nieuw gewonnen variëteiten , voor wier zuiverheid niets 
gevaarlijker is, dan een overwegende invloed, dien enkele afwijkende indi- 
viduen op het ras zouden kunnen uitoefenen. Doch door herhaalde kruisin- 
gen wordt deze invloed allengs verzwakt. De Pangenesis verklaart ons 
dus op eenvoudige wijze, waarom in het algemeen en afgezien van de 
variabiliteit , zaailingen in hunne eigenschappen het gemiddelde houden 
tusschen de individuen, uit welker onderlinge samenwerking zij ontstonden. 
Zoo eenvoudig is de verklaring op verre na niet, als men levens- 
eenheden aanneemt , die elk het geheele karakter der soort vertegen- 
woordigen. Men moet zich dan voorstellen , dat deze in verschillende 
individuen niet volkomen gelijk zijn. Bij de bevruchting worden zij 
dan gemengd. Het kind bevat dan minstens twee soorten van een- 
heden , het kleinkind minstens vier. Elk individu zal dus eenheden 
bevatten , die van zijne talrijke voorouders afkomstig zijn , en in plaats 
van gelijkvormigheid der levenseenheden in de kiemcellen komen wij 
dus van lieverlede tot het aannemen van eene groote veelvormigheid. 
Dit bezwaar is door de voornaamste voorstanders van dit beginsel 
gevoeld. Gaan wij na , hoe zij trachten daaraan te gemoet te komen. 
Spencer wees er op , dat bastaarden gewoonlijk na eenige generatiën 
weer tot de ouderlijke typen terugkeeren , en hij leidde hieruit af, 
dat de gedwongen vereeniging van ongelijksoortige eenheden in hen 
onnatuurlijk is, dus dat ongelijksoortige eenheden elkander afstooten. 
Zoo zoude ook bij de normale bevruchting eene afstooting plaats 
vinden , die het aantal ongelijksoortige factoren steeds tot een gering 
en onschadelijk bedrag beperkte. 
