84 
darwin’s denkbeelden over 
Weismann neemt aan, dat er in die gedeelten der kiemcellen, 
waarin de stoffelijke dragers der erfelijke eigenschappen gelegen zijn , 
slechts voor een beperkt aantal plaats is. Daar nu het aantal bij elke 
bevruchting verdubbeld wordt, moet er een middel zijn, waardoor, 
vóór elke bevruchting , dit aantal weer tot op de helft teruggebracht 
wordt. Er wordt dan daardoor als het ware plaats gemaakt voor de 
nieuw op te nemen levenseenheden. Weismann vermoedt in de af- 
snoering der poollichaampjes door de dierlijke ei-cellen korten tijd 
voor de bevruchting het middel , waardoor deze vermindering der 
levenseenheden tot stand komt. Doch of dit de ware beteekenis van 
die raadselachtige cellen is , is nog op verre na niet beslist. 
Nrgeli , die eveneens een vaste vereetiiging van alle eigenschappen 
in de stoffelijke dragers der erfelijkheid , zijn idioplasma , aanneemt , 
laat zich over den aard van het proces der bevruchting niet uit. 
Wij zien dus, dat de Pangenesis zonder eenige bijkomende hypothese 
eene bevredigende verklaring der bevruchting kan geven , terwijl dit 
langs andere wegen slechts- door het opstellen van meer of min on- 
waarschijnlijke hulp-hypothesen mogelijk is. 
Hoe geniaal de grondgedachte der Pangenesis was , blijkt het dui- 
delijkst, wanneer wij nagaan in hoeverre zij, zonder bijkomende hy- 
pothesen , kan toegepast worden op de talrijke en uiterst belangrijke 
feiten , die op het gebied van de anatomie der cellen sedert hare 
opstelling ontdekt zijn geworden. 
Op dit gebied toch heeft in de laatste twintig jaren een gewel- 
dige vooruitgang , een algeheele verandering in onze kennis en waar- 
deering der verschijnselen plaats gevonden. Plant- en dierkundigen 
hebben elkander de hand gereikt en een wetenschap opgericht , die 
voor onze voorstellingen omtrent de hoogste vraagstukken van het 
leven als grondslag zal kunnen dienen. De inwendige bouw der cellen , 
hare veranderingen tijdens de deeling en vermenigvuldiging , en de 
beteekenis harer afzonderlijke organen bij dê bevruchting zijn in 
hoofdtrekken ontsluierd , en deze hoofdtrekken zijn gebleken overal in 
het plantenryk en het dierenrijk dezelfde te zijn. In vele opzichten 
vindt men, zelfs tot in schijnbaar fijne bijzonderheden, eene zeer 
groote mate van overeenkomst bij alle , niet al te laag ontwikkelde , 
levende wezens. 
Al deze uitkomsten waren aan darwin onbekend , toen hij zijne 
