DE STOFFELIJKE OORZAKEN DER ERFELIJKHEID. 
85 
Pangenesis het licht deed zien. Toch sluit deze zich aan haar op zeer 
eenvoudige wijze aan , en doet in verbinding met haar ons inzicht 
in het wezen der erfelijkheid nog dieper doordringen. Voorwaar een 
groot bewijs voor hare deugdelijkheid ! 
De bedoelde onderzoekingen hebben zich hoofdzakelijk met de cel- 
kernen bezig gehouden. Omtrent haar beteekenis had men vroeger 
volstrekt geen bepaalde voorstelling , doch slechts de vage overtuiging , 
dat zij een zeer belangrijk deel der cellen uitmaken. Dit drukte men 
door den naam van kern uit. Die overtuiging is thans gebleken juist 
te zijn. Want alles wijst er op , dat de kernen de eigenlijke dragers 
der erfelijkheid zijn , en dat het haar bijzondere rol is te zorgen , dat 
de erfelijke vermogens, ongeschonden en onverminderd, bij elke cel- 
deeling van cel tot cel overgaan. 
Drie groepen van feiten zijn er, die meer dan andere deze gevolg- 
trekking staven. Ten eerste het algemeene voorkomen van celkernen 
in alle levende cellen van alle planten en dieren , met uitzondering 
alleen van de laagst georganiseerde wezens. Verreweg de meeste cellen 
bezitten slechts één kern. Doch al die cellen , die door bijzondere 
grootte van tijd tot tijd in omstandigheden komen , waaronder zij een 
grooter of kleiner deel haars lichaams in den strijd voor het leven 
verliezen kunnen, plegen talrijke kernen te bezitten. Deze zijn zoo- 
danig verspreid , dat elk afgebroken stuk dezer cellen , zoo het groot 
genoeg is om te kunnen blijven leven en de ontvangen wonden te 
kunnen herstellen, steeds één of meer kernen bevat. Want zonder de 
voorraadschuur hunner erfelijke eigenschappen zou het leven voor 
zulke stukken van cellen toch op den duur tot niets kunnen leiden. 
De tweede groep zijn de merkwaardige verschijnselen , die de deeling 
der kernen begeleiden. In elke kern is een lange, fijne, sterk gewondene 
en niet zelden van zijtakjes voorziene draad. Deze draad wordt vóór 
elke deeling korter en dikker , waarbij zij hare takjes intrekt. Dan 
wordt zij over haar geheele lengte overlangs gespleten , en van deze 
twee helften krijgt elke der beide jonge kernen er eene. Elke helft 
gaat zich nu verlengen , wordt dunner en maakt talrijke windingen 
en zijtakjes, om bij eene volgende kerndeeling weer dezelfde verande- 
ringen te ondergaan. 
Dit geheele , zoo uiterst ingewikkelde proces wijst er ten duidelijkste 
op , dat een gelijkmatige verdeeling van de bestanddeelen van de moeder- 
kern over de beide dochterkernen voor dieren en planten van de aller- 
hoogste beteekenis is. Die bestanddeelen zijn naar alle waarschijnlijkheid 
