86 
darwin’s denkbeelden over 
de stoffelijke dragers van de erfelijke eigenschappen , en de overlangsche 
splijting van den kerndraad mogen wij dus beschouwen als een middel , 
waardoor bereikt wordt, dat elke der beide nieuwe kernen dragers 
van alle erfelijke vermogens uit de moederkern ontvangt. 
Belangrijker nog is hetgeen men omtrent de rol der celkernen bij 
de bevruchting ontdekt heeft. Sints langen tijd wist men , dat bij de 
bevruchting zoowel van dieren als van cryptogame planten eene in- 
éénsmelting plaats vindt van de mannelijke en de vrouwelijke be- 
vruchtingscellen. In de laatste is in den regel een in het midden 
gelegen , vrij groote celkern duidelijk zichtbaar. In de eerste , de 
zoogenaamde spermatozoën , kon men de kern niet rechtstreeks onder- 
scheiden , daar zij zoo groot is , dat zij bijna het geheele lichaam der 
cel uitmaakt. De zooeven bedoelde belangrijke ontdekking is nu deze, 
dat de spermatozoën niet eenvoudig met de eicel inéénsmelten , maar 
dat zij , door het protoplasma dezer cel heen haar beweging voort- 
zetten , tot zij hare kern bereikt hebben. Daarbij verliezen zij in den 
regel hare trilharen, zoodat hoofdzakelijk slechts de kern van het 
spermatozoën de kern der eicel bereikt. Deze beide kernen zijn het 
nu , die zich vereenigen , en op haar vereeniging berust ten slotte 
de bevruchting. 
De zichtbaar bloeiende planten , wier mannelijke bevruchtingscellen 
de stuifmeelkorrels zijn , schenen langen tijd ten opzichte van dit 
proces zich anders te gedragen dan de Cryptogamen. Doch thans weet 
men , dat het verschil slechts de bijzaken , en niet de hoofdzaak be- 
treft. Want ook hier is het de kern van de stuif meelkorrel , die, 
nadat de top van de stuifmeelbuis de eicel bereikt heeft, in deze 
indringt, en zich met hare kern vereenigt. Overal bestaat dus de 
bevruchting in de ineensmelting van twee celkernen ; uit deze inéén- 
smelting ontstaat de eerste celkern voor het nieuwe individu. 
De bastaarden leeren ons , dat de kinderen over het algemeen hunne 
eigenschappen in gelijke mate van den vader en van de moeder erven. 
Wanneer de bevruchte kiemcel uit het lichaam van den vader dus niets 
anders ontvangen heeft dan de celkern van spermatozoë of stuifmeel- 
korrel , zoo moeten wij besluiten , dat die kern de stoffelijke dragers 
van alle erfelijke eigenschappen in zich bevatte. Want eigenschappen , 
waartoe de aanleg of het vermogen om ze te ontwikkelen niet in die 
kern verborgen was , kan het kind natuurlijk onmogelijk van den 
vader erven. 
Brengen wij nu deze conclusie in verband met het algemeene 
