DE STOFFELIJKE OORZAKEN DER ERFELIJKHEID. 
87 
voorkomen der celkernen en met de merkwaardige inrichtingen voor 
eene gelijkmatige verdeeling harer stoffelijke bestanddeelen bij elke 
celdeeling , dan dringt zich bij ons de overtuiging op den voorgrond , 
dat de beteekenis der celkernen in alle cellen in hoofdzaak dezelfde 
moet zijn als bij de bevruchting. Overal moeten zij de dragers der 
erfelijkheid, de zetel der erfelijke vermogens zijn. Celdeeling en be- 
vruchting zijn slechts twee bijzondere wijzen van overdracht van 
erfelijke eigenschappen ; van daar , dat bij beiden de kernen een zoo 
belangrijke rol spelen. 
De kernen kunnen wij dus de eigenlijke organen der erfelijkheid 
noemen. Dit is een uitkomst van het onderzoek , waarmede elke theorie 
der erfelijkheid rekening moet houden. De latere schrijvers hebben 
dan ook in den regel dit resultaat als grondslag voor hunne be- 
schouwingen gekozen. Darwin kon dit natuurlijk niet , daar deze 
feiten na het verschijnen van zijn werk ontdekt zijn geworden. 
Doch de grondgedachte der Pangenesis sluit zich aan deze voorstelling 
omtrent de beteekenis der celkernen op zeer eenvoudige wijze aan. Deze 
toch eischt alleen, dat alle erfelijke vermogens in de celkernen verte- 
genwoordigd zijn ; geen mag daarin ontbreken. Voor de Pangenesis is 
nu elke erfelijke eigenschap aan bepaalde stoffelijke deeltjes gebonden , 
elke kiemcel bevat daarvan even zoovele soorten , als het geheele or- 
ganisme eigenschappen heeft. Doch van elke soort van levenseenheden 
zijn er in iedere cel natuurlijk talrijke ; anders zouden er niet van 
de eene meer , van de andere minder kunnen zijn , en zou dus het 
op den voorgrond treden nu eens van deze , dan weer van gene eigen- 
schap niet te verklaren zijn. Er is dus volstrekt geen bezwaar om , 
in verband met de Pangenesis , uit de boven medegedeelde feiten af te 
leiden , dat in de celkernen de stoffelijke dragers van alle eifelijke 
eigenschappen vertegenwoordigd moeten zijn. 
In dit opzicht sluit zich de Pangenesis dus even goed aan de feiten 
aan als alle andere theorieën. 
Wij komen thans tot ons laatste punt. Dit betreft de betrekking 
tusschen de celkernen , als dragers der erfelijke vermogens , en het 
protoplasma , als de zetel van al die processen , waardoor de erfelijke 
eigenschappen der organismen zich uiten. Want de zichtbare ver- 
richtingen der celkernen zijn, behalve bij de bevruchting, beperkt 
tot hare vermenigvuldiging door deeling en tot meer of min aan- 
zienlijke , meestal daarmede samenhangende verplaatsingen in de cellen. 
De productie van allerlei scheikundige stoffen , zoowel van die , welke 
