88 
darwin’s denkbeelden over 
als voedsel of tot den opbouw der organen dienen, als van diegene, 
die tot verdediging of bescherming tegen dieren in de cellen worden 
afgezet , vindt buiten de kernen , in bet eigenlijke protoplasma plaats. 
De ontwikkeling van de krachten , die voor den groei noodig zijn en 
door wier fijn geregeld ineengrijpen de vormen van cellen en organen 
tot stand komen, geschiedt buiten de kernen. 
Toch gebeuren al deze verrichtingen steeds zoo , als de erfelijke 
eigenschappen van het organisme dit voorschrijven. Wij zouden dus 
bijna kunnen zeggen: de voorschriften liggen in de kernen, de uit- 
voering gebeurt in het protoplasma. En deze formuleering leidt dan 
van zelf tot de vraag : Hoe ontvangt het protoplasma de voor de 
uitvoering toch onmisbare voorschriften uit zijn kern? 
Het antwoord op deze vraag luidt verschillend , al naar gelang 
van de soort van hypothetische levenseenheden , welke men aanneemt. 
Stelt men zich deze eenheden voor, als elk de dragers van het ge- 
heele soortskarakter te zijn , dan moet men ze tot de kernen beperkt 
achten , gelijk weismann zeer duidelijk uitéénzet. Want in iedere cel 
vindt slechts een klein deel van die verrichtingen plaats , die te zamen 
het geheele type der soort uitmaken. Men moet dan aannemen , dat 
door de kernen een invloed op het omliggende protoplasma wordt 
uitgeoefend, welke dit dwingt op bepaalde wijzen werkzaam te zijn. 
Deze invloed zou dan eene dynamische zijn , een niet nader verklaar- 
bare werking , het best te vergelijken met die van den magneet op 
het ijzer of van twee electrische stroomen op elkander. 
Deze voorstelling leidt echter spoedig tot een dualisme. Want bij 
de celdeeling vermenigvuldigen zich niet alleen de kernen , maar ook 
alle overige levende organen der protoplasten. Men moet dus aan-, 
nemen , dat zoowel de kernen , als ook het protoplasma uit levens- 
eenheden bestaan , die zich voeden en groeien en zich vermenigvuldigen 
kunnen , terwijl alleen de eerste als dragers der erfelijke vermogens 
beschouwd worden , en de tweede slechts als de uitvoerders der ver- 
richtingen onder den invloed der eersten. De eerste soort vat weismann 
te zamen onder den naam van » kiemplasma” , de tweede als »lichaams- 
plasma” (somatisch plasma). Doch het aannemen van deze twee soorten 
van principieel verschillende levenseenheden leidt klaarblijkelijk niet 
tot vereenvoudiging van het probleem. 
Daarbij komt , dat deze beide soorten van plasma steeds in eene 
uiterst merkwaardige betrekking tot elkander moeten staan. Want de 
levenseenheden in de kernen kunnen natuurlijk niet het vermogen be- 
