DE STOFFELIJKE OORZAKEN DER ERFELIJKHEID. 
89 
zitten om de deeltjes van een gelijkvormige grondstof nu eens deze , 
dan weer gene verrichting te laten uitvoeren. Integendeel , voor elke 
verrichting moet natuurlijk eene bijzondere inrichting reeds voorhanden 
zijn. Zoo komt men dus tot een nog grooter dualisme. Want nu 
moeten de erfelijke vermogens niet alleen in de kernen, maar ook 
daarbuiten , in bet lichaamsplasma voorhanden zijn. Hoe zij daar komen , 
is op den grondslag der genoemde hypothese moeilijk te verklaren , 
zoo niet geheel onverklaarbaar. 
Doch ik wensch deze moeilijkheden niet verder uit te werken. Want 
zij vallen alle van zelf weg , wanneer men , naar de voorstelling der 
Pangenesis, afzonderlijke stoffelijke deeltjes als dragers der afzonderlijke 
erfelijke eigenschappen aanneemt. Dan toch behoeft men niet tweeërlei 
soort van levenseenheden aan te nemen , even min als een dynamischen 
invloed van de eene soort op de andere. Integendeel , het protoplasma 
bestaat dan uit dezelfde levenseenheden als de kernen , alleen met dit 
verschil , dat in de kernen de dragers van alle erfelijke eigenschappen 
vertegenwoordigd zijn , terwijl in het protoplasma van elke cel hoofd- 
zakelijk slechts die eenheden behoeven te worden aangenomen , die de 
dragers van de eigenschappen zijn , welke in die cel tot uiting komen. 
Wij zien dan hierin eene zeer doelmatige verdeeling : de kern dient 
als bewaarplaats voor de dragers van alle eigenschappen, die de cel 
hetzij zelf, hetzij in hare nakomelingen , later kan noodig hebben , terwijl 
in het protoplasma telkens slechts diegene komen , welke dan juist 
moeten worden gebruikt. 
Het zij mij vergund deze gevolgtrekkingen uit de Pangenesis nog 
op een eenigszins andere wijze voor te stellen. Darwin , die de be- 
teekenis der celkernen voor de erfelijkheid nog niet kende, nam aan, 
dat de geheele cel uit tallooze levenseenheden bestond , die elk eene 
erfelijke eigenschap vertegenwoordigden. Onze tegenwoordige kennis 
van de rol der celkernen eischt in deze voorstelling geene verandering, 
zij eischt alleen , dat van elk der tallooze onderling verschillende 
soorten van levenseenheden , in eene cel aanwezig , er eenige zulke 
eenheden in de kern liggen. Hier vermenigvuldigen zich deze, deels 
ten behoeve van de latere cel- en kern-deelingen , deels echter ook 
ten behoeve van het omliggend protoplasma. Want dit ontleent aan 
de kern , evenals aan een bewaarplaats , telkens al die soorten van 
eenheden , die het voor zijne verrichtingen noodig heeft. Er moet dus 
een stoffelijke overgang uit de kernen naar hare omgeving plaats 
vinden , eene overgang , die misschien voortdurend mogelijk is , mis- 
7 
