90 
DARWIN’s DENKBEELDEN OVER 
schien ook hoofdzakelijk telkens na elke bevruchting en na elke cel- 
deeling geschiedt. 
Deeltjes , die eenmaal uit de kernen uitgetreden zijn , zullen zich in het 
protoplasma moeten begeven naar die organen , waarin zij hunne functie 
moeten verrichten. Uit dit oogpunt is het een merkwaardig feit , dat 
sommige organen der cellen zich in hunne jeugd bij voorkeur in de 
nabijheid van de kern ophouden , terwijl in andere gevallen weer de 
kern zich naar die plaatsen begeeft, waar belangrijke verrichtingen 
worden waargenomen. Eenmaal uit de kernen getreden , zullen de 
deeltjes zich , voordat zij een overwegenden invloed kunnen uitoefenen , 
natuurlijk door herhaalde deelingen sterk moeten vermenigvuldigen , 
Zoodoende zullen zij een niet onbelangrijke bijdrage tot den stoffelijken 
bouw van het protoplasma leveren. Op deze wijze zullen alle levens- 
eenheden , waaruit op een gegeven oogenblik eene cel bestaat , hetzij 
zelve uit de kern afkomstig moeten zijn , hetzij afstammen van andere , 
voor korteren of langeren tijd uit de kern getreden deeltjes. Men zou 
dus het geheele zoo samengestelde protoplasma ook kunnen beschouwen 
als de plaats, waar de levenseenheden der kernen zich zoodanig kunnen 
vermenigvuldigen , dat zij de in haar rustende vermogens ontvouwen 
kunnen. 
Men ziet , dat het dualisme , waartoe de voorstelling van spencer 
en weismann leidt , voor de Pangenesis niet bestaat. Het zijn hier 
dezelfde deeltjes, die in de kernen de erfelijke vermogens van geslacht 
op geslacht overdragen , en in het protoplasma krachtens deze vermo- 
gens bepaalde functiën verrichten. Zoowel in de kernen als daarbuiten 
vermenigvuldigen zij zich , en nemen zij ten behoeve daarvan voedsel 
op. Eenmaal uit de kernen uitgetreden , kunnen zij , zoover wij thans 
oordeelen kunnen , daarin niet weder terugkeeren. 
Darwin’s Pangenesis laat zich nog met tal van andere groote groe- 
pen van feiten in verbinding brengen , en leidt dan bijna altijd , zonder 
moeite , tot vereenvoudiging van onze opvatting der verschijnselen en 
van de vraagstukken , die zij ons voor verder onderzoek stellen. Overal 
is hare strekking , de zoo zeer samengestelde processen van het leven 
te ontleden , en naar de factoren te zoeken , waaruit zij aaneengevoegd 
zijn. En zonder twijfel is zulk eene ontleding de eenige weg, waar- 
langs het ons eenmaal gelukken kan tot een volledig begrip van de 
groote wetten der levende natuur door te dringen. 
De vraag of hare grondgedachte , het bestaan van stoffelijke deeltjes , 
die elk eene afzonderlijke erfelijke eigenschap vertegenwoordigen , 
