93 
DE OPENING VAN HET »INSTITUT PASTEUR.” 
belangrijke sommen hadden gestort en waarop werklieden hun spaar- 
penningen hadden afgestaan voor het grootsche doel , en eindelijk 
sprak de zoon van pasteur, secretaris bij het fransche gezantschap 
aan het italiaansche hof, de rede van zijn vader uit, daar deze te 
zeer ontroerd was om zelf het woord te kunnen voeren. In de bi- 
bliotheekzaal, waar de hooge vergadering samen kwam., prijken onder 
de borstbeelden van de voornaamste vier gevers en geefsters die 
van den keizer van Rusland en die van de onlangs overleden madame 
BouciCAUT, de voormalige eigenares van de Magasins du Louvre. 
»Maar is het noodig,” vraagt men misschien, »dat tegen het ge- 
vaar der hondsdolheid maatregelen op zoo groote schaal worden ge- 
nomen?” Later zal blijken, dat de bestrijding van deze noodlottige 
ziekte slechts een deel is van de zaken , die men zich voorstelt in 
het Institut Pasteur te behartigen , maar zelfs wanneer dit niet het 
geval ware , zelf dan komt hondsdolheid in Frankrijk menigvuldig 
genoeg voor om het zoeken van een geneesmiddol tot een dringende 
zaak te maken. Wettelijke bepalingen , waardoor de gevallen zeld- 
zaam worden , zooals zij hier te lande zijn , bestaan . in Frankrijk 
niet ; dr. grancher zelf wijst op Duitschland , waar ten gevolge van 
bepalingen door het geneeskundig staatstoezicht hondsdolheid betrek- 
kelijk weinig voorkomt, en hij zou gaarne de hulp van dergelijke be- 
palingen inroepen ; veel moeite en arbeid zouden dan door den staf van 
het nieuwe instituut aan andere onderwerpen kunnen worden toe- 
gewijd. Vooralsnog is de toestand in Frankrijk, in Rusland en Italië 
en in nog vele andere landen in en buiten Europa slecht. Den 13^en 
November 11. bracht de koningin van Portugal met den hertog van 
Oporto een bezoek aan de inrichting in de rue Vauquelin , die voor- 
loopig nog in gebruik blijft ; op niet minder dan honderd vijftig zieken 
werd in dien voormiddag door dr. roux de inenting toegepast. 
Zooals dikwijls gebeurde, gaf dr. grancher ook op 14 November 
een overzicht van het aantal gevallen , die nog altijd in drie groepen 
A , B en C worden verdeeld , naarmate het volstrekt bewezen is , dat 
de beet door een dollen hond toegebracht is , naarmate men dit aan- 
neemt op eene verklaring van een veearts en naarmate men den hond 
slechts voor dol houdt. Daar de eischen voor toelating hoe langer hoe 
strenger werden gesteld , was het onderscheid tusschen de drieërlei 
gevallen hoe langer hoe minder groot geworden. De sterfte in de 
groepen A en C b.v. is dan tegenwoordig ook ongeveer gelijk. 
In 1886 werden te Parijs behandeld 2682, in 1887 1778 en in 
