HET BARNSTEEN. 
DOOR 
R. E. DE HAAN. 
De mensch zocht te allen tijde naar middelen om de natuurlijke 
schoonheid zijns, lichaams te verhoogen. Reeds de grot van Aurignac 
weet te verhalen van die zucht naar opschik en tooi. De ruwe Poly- 
nesiër van den tegenwoordigen tijd kent gelijke begeerte — en de 
meest beschaafde Europeaan is in dit opzicht diens evenknie. Slechts 
de middelen om aan die diep gevoelde behoefte voldoening te schenken 
verschillen. 
Voor den prae-historischen mensch waren doorboorde schelpen en 
beenderen voldoende ; ook de hedendaagsche wilde neemt deze tooi- 
middelen voor lief. Doch naarmate het oog meer geoefend werd op vorm , 
kleur en glans , leerde men voorwerpen op prijs stellen , die in dit 
opzicht den meer ontwikkelden schoonheidszin kunnen streelen , en 
onder deze bekleeden de edele metalen en edele steenen wel haast 
eene eerste plaats. Beide hebben door den loop der eeuwen de eens 
veroverde plaats behouden , maar het zijn inzonderheid de laatst ver- 
melde voorwerpen, die nog altijd in de algemeene schatting het hoogst 
staan aangeschreven. 
Eerst gebruikt gelijk moeder natuur ze aanbood , ondervonden zij 
daarna den veredelenden invloed van bruineerstaal en kloofmes. Zoo 
hield kunst vaardigheid gelijken tred met kunstzm. 
Hoe jammer, dat een streven , waarin — volgens de quatrefages — 
een der groote onderscheidingskenmerken gelegen is tusschen mensch 
en dier, aanleiding werd tot de ontwikkeling van hartstochten, die 
den mensch weder tot beneden het dier doen dalen ! 
8 
