156 
ACCUMULATEURS. 
» grens, waarboven deze duur constant blijft, vooral ook omdat de 
» ladende batterij niet voldoende kracht meer heeft om de electrolyse 
»tot de diepere lagen van het lood te doen doordringen.” 
Gedurende dien eenen nacht rust nu heeft de formatie van het 
geladen element reeds bestaan in de vorming van zwavelzuur lood- 
oxyde; en van deze gaat men dan verder een ruim gebruik maken. 
Want : 
»Men laat nu het zoover gevormd element acht dagen staan en 
» laadt het daarna in tegenovergestelde richting, gedurende eenige 
»uren, zonder op dien dag den stroom weder om te keeren. Die 
» termijn van rust verlengt men dan langzamerhand tot veertien dagen, 
»een maand, enz. en men zal zien dat de duur der lading altijd door 
» toeneemt. Hij heeft geen andere grens dan die gesteld wordt door 
»de dikte der loodplaten. Ten langen laatste toch is na eenige uren 
»ladens de positieve plaat bijna geheel veranderd in loodsuperoxyde 
»en de negatieve in korrelig, kristallijn lood.” 
»Maar zoover behoeft men de formatie niet te drijven; dit is zelfs 
»niet wenschelijk, want het element zou er te veel door toenemen 
»in weerstand en daardoor meer tijd vorderen bij het laden. Als een 
» secondair element een stroom geeft, die lang genoeg duurt voor 
»het gebruik, dat men er van wil maken, dan behoeft men de richting 
»van den ladenden stroom niet telkens te veranderen als men zich 
»er van bedienen wil. De reductie van de laag peroxyde zou dan te 
»veel tijd vorderen, zoodat men eerst na eenige uren eenig nut van 
»het element zou hebben. Is dus eenmaal een element behoorlijk ge- 
»formeerd, dan laadt men het steeds in bepaalde richting.” 
Een eenmaal gevormd secondair element kan dus , als het eenmaal 
heeft uitgediend , weder in werking worden gesteld door het steeds 
in bepaalde richting te laden. Inderdaad wat geschiedde er terwijl 
het zich ontlaadde ? Toen vormde zich op de plaat , die door de for- 
matie sponcieus en door de lading als met waterstofgas doortrokken 
was geworden , ten laatste een laagje superoxyde , dat maar zeer dun 
behoeft te zijn om te maken dat de electromotorische kracht van het 
element wordt vernietigd. Dit laagje weder te verdrijven, die plaat 
weder als met waterstofgas te verzadigen is het werk van de lading. 
Hoe meer sponcieus dus deze plaat is geworden bij de formatie , des 
te langer zal het element zijn elektromotorische kracht behouden; 
want des te langer zal het duren eer de oxydeerende werking , die de 
ontlading aan deze electrode uitoefent, het lood zal aantasten en dat 
