HET BERI-BERI-0NDE11Z0EK. 
171 
van beri-beri bestempeld moet worden en in welke gedeelten van het 
menschelijk organisme zij zetelt. Een onderzoek in deze richting moest 
het eerste werk zijn van prof. pekelharing en dr. winkler, daar er 
nog geen eenstemmigheid heerschte over het wezen dezer voor onze 
koloniën zoo noodlottige ziekte. 
Beri-beri is sinds lang als een beruchte ziekte niet alleen in onze 
Aziatische bezittingen , maar onder verschillende namen ook in Japan , 
Engelsch-Indië , Ceylon , Mauritius, Brazilië enz. bekend. 
Het type is dat eener langzaam verloopende (chronische) ziekte , 
gekenmerkt door de volgende hoofdverschijnselen : 
De patiënt klaagt over sterke loomheid, vreemde gewaarwordingen 
en pijn in de beenen , over hartkloppingen, kortademigheid, vooral 
bij eenigszins sterke beweging ; hij voelt zich zeer ziek. 
Bij onderzoek vindt men verlammingen en storingen in het gevoel , 
in de eerste plaats de beenen aantastend. Beide verschijnselen wijzen 
op een lijden van eenig deel van het zenuwstelsel. 
Tevens treedt een meer of minder sterke vochtophooping (< oedema ) 
op onder de huid en tusschen de spiervezelen , waardoor de beenen 
een gezwollen aanzien verkrijgen. In vele gevallen treft men een 
dergelijke vochtophooping ook aan in de buik- en borstholte en in 
het hartezakje. Deze verschijnselen van waterzucht zijn teekenen van 
een ziek bloedvaatstelsel. 
Bij andere vormen van beri-beri treedt niet een zwelling der lede- 
maten op , maar juist een sterke vermagering. Het komt echter door 
het meer op den voorgrond treden van enkele der genoemde symp- 
tomen in de verschillende gevallen tot zeer uiteenloopende ziektebeelden. 
Gewoonlijk treden al. deze verschijnselen langzamerhand op, stap 
voor stap gaat de ziekte voort ; jaren lang kan een lijder aan beri- 
beri zijn bestaan voortslepen , tot eindelijk de dood hem van zijn 
kwaal verlost. Maar in tegenstelling hiermede hoorde men toch ook 
dikwijls van foudroyante gevallen , waarbij personen , bij wie niemand 
beri-beri vermoedde en die zich ook nog volkomen wel gevoelden , 
plotseling hevige verschijnselen vertoonden en na weinige uren be- 
zweken. Ook pekelharing en winkler kregen niet lang na hun komst 
op Atjeh dergelijke gevallen onder de oogen. Zeer werden zij getroffen 
door een geval , dat zij aldus beschrijven : 
»Op 19 Februari 1887 kwamen wij in Atjeh aan en het spreekt 
»van zelf, dat wij levendig belang stelden in het lot der Madoereesche 
»Barisan, die zich sedert 12 Januari in Atjeh bevonden. 
