174 
HET BERI-BERI-ONDERZOEK. 
Dezelfde plaats heeft echter bij de verschillende personen vrijwel de- 
zelfde grootte van tastcirkel. Men kan dus op deze wijze uit een 
vergrooting van den tastcirkel tot een vermindering van den tastzin 
besluiten. 
Deze beide methoden van onderzoek nu werden toegepast bij de 
van voorwending {simulatie) verdachte soldaten en gaven het verrassende 
resultaat, dat bij allen beginnende zenuw-ontaarding en vermindering 
van den tastzin aanwezig was , beide in het bijzonder aan het onderbeen. 
Zoo was dan hier in zenuwontaarding het eerste symptoom van 
beri-beri gevonden. Niet alleen als zoodanig mocht deze vondst een 
belangrijke heeten ; ze bepaalde tevens geheel en al het inzicht in 
den aard der ziekte. Reeds lang toch werd er strijd gevoerd over 
de vraag , of de stoornis in den bloedsomloop of wel het lijden van 
het zenuwstelsel bij de beoordeeling der ziekte op den voorgrond 
moest gesteld worden. Scheube e. a. hadden reeds, op grond der 
verschijnselen aan het ziekbed , de ziekte verklaard voor een zelfstandig 
lijden van de zenuwtakken (niet van hersenen en ruggemerg) , een 
ziekte , waarvan de kennis nog slechts uit de laatste decehnien dag- 
teekent. Het was dezen onderzoeker echter nog niet gelukt te bewijzen , 
dat deze zenuwontaarding niet het gevolg kon zijn van een vooraf- 
gaande ziekte van het bloedvaatstelsel. Door het aantoonen van zenuw- 
ontaarding lang voor het optreden van storingen in den bloedsomloop 
(onderhuidsche vochtophooping enz.) werd de strijd ten gunste van 
scheube beslist en was de uitspraak gewettigd : Beri-beri berust op 
zenuw-ontaarding. Tevens was hier het middel aangewezen om beri- 
beri veel vroeger te herkennen dan voor dien tijd het geval was. 
Uitgaande van het gevondene , gaan pekelharing en winkler verder. 
Aan de hand van talrijke ziekte-geschiedenissen wordt ons het geheele 
verloop der beri-beri geschilderd en' worden hare verschijnselen be- 
oordeeld en verklaard. Er wordt door onderzoek van het bloed van 
beri-beriljjders aangetoond , hoe deze patiënten wel kunnen lijden 
aan bloedarmoede , maar hoe dit slechts als een nu en dan optredend 
verschijnsel , niet als het eigenlijke wezen der ziekte moet worden 
beschouwd. 
Wij zien, hoe de verschillende vormen van beri-beri , de atrophische , 
waar bij sterke vermagering optreedt , de hydropische , waarbij de 
ledematen opzwellen en de convulsieve, waarbij zich krampen voor- 
doen , zoowel de zeer snel als de zeer langzaam verloopende vormen , 
alle teruggebracht tot een zelfstandig zenuwlijden , niet meer beschouwd 
