182 
HET BERI-BERI-ONDERZOEK. 
zakende bacteriën in de lucht en in het stof van besmette plaatsen 
bewezen en werd tevens de mogelijkheid aangetoond , dat deze bacteriën , 
langs den weg der ademhalingsorganen het lichaam binnengedrongen , 
daar de ziekte veroorzaken kunnen. 
Tegen de mogelijkheid, dat de bacteriën ook met het voedsel in 
het lichaam kunnen geraken , pleit , dat ze uiterst weinig bestand 
bleken te zijn tegen de inwerking van verdund zoutzuur , dat , zoo- 
als bekend is , als vrij zuur een bestanddeel van het maagsap uitmaakt. 
Waarschijnlijk zullen de bacteriën het dus niet verder dan de maag 
brengen , daar gedood worden en zich dus niet meer in het organisme 
kunnen verspreiden en voortplanten. Men bedenke verder, dat er nooit 
eenig oorzakelijk verband kon worden aangetoond tusschen het voedsel 
en het voorkomen der beri-beri , en dat ook uitstekend gevoede per- 
sonen in een besmette streek aangetast worden. 
De ontwikkeling en groei der bacteriën eischen vochtigheid ; het 
zich verspreiden in de lucht eischt echter droogte. Daaruit wordt het 
duidelijk, hoe beri-beri bij voorkeur heerscht in lage en vochtige 
streken en zulke, die veel van overstrooming te lijden hebben; de 
tropische zonnewarmte doet telkens de oppervlakte van den bodem 
uitdrogen en verstuiven. 
Verder ontwikkelen zich de beri-beri-bacteriën uitsluitend bij 
tamelijk hooge temperatuur; beneden 20° C. houdt de groei nagenoeg 
geheel op. Dit verklaart, dat beri-beri bij uitstek een ziekte der 
tropen is en in koudere streken niet voorkomt. 
Ook het feit, dat slechts na lang voortgezette inspuitingen met 
bacteriën de proefdieren aan zenuwontaarding gingen lijden , is geheel 
in overeenstemming met de ervaring omtrent de beri-beri , die leert , 
dat gezonde personen eerst een geruimen tijd , minstens ettelijke 
weken , in een besmette plaats moeten vertoeven , vóór zij de duidelijke 
verschijnselen van beri-beri gaan vertoonen. 
Zoo zijn de eigenschappen der bacteriën stap voor stap getoetst 
aan de ervaring omtrent het voorkomen en de verspreiding der beri- 
beri en geen aandachtig en onbevooroordeeld lezer der verhandeling 
van pekelharing en wiNKLER kan het ontgaan, hoe al het aange- 
voerde er nadrukkelijk op wijst , dat men hier werkelijk de oorzaak 
der beri-beri op het spoor is gekomen. En waar men zich eenmaal 
op dit standpunt moet plaatsen, daar moet men ook de juistheid 
erkennen van de voorgeschreven middelen tot bestrijding der ziekte. 
Een eigenlijk geneesmiddel, dat de zenuw-ontaarding tegen gaat, 
