184 
HET BERI-BERI-ONDERZOEK. 
Zoo moet men er dan in kunnen slagen , de ziekte te verdrijven 
uit gebouwen , schepen enz. waar de beri-beri locaal heerscht en niet 
in de omgeving inheemsch is. Waar echter, zooals op Atjeh, de 
ziekte inheemsch is en zich, naar het schijnt, de ziekte- oorzaak in 
den bodem genesteld heeft, daar mag men van de desinfectiemaat- 
regelen geen grondige uitroeiing der ziekte verwachten. Maar dat 
men toch ook daar groote verbeteringen kan aanbrengen , dat wordt 
reeds aangetoond door de cijfers en tabellen , die bij de verhandeling 
zijn gevoegd en die loopen van de eerste desinfectie-maatregelen tot 
op 1 Juli 1888. 
Naar ik hoop , zullen de lezers van het Album der Natuur uit dit 
korte overzicht er eenigermate een denkbeeld van hebben gekregen , 
welk een moeilijke en interessante opdracht de heeren pekelharing 
en winkler hadden te vervullen en ook op welke buitengewoon scherp- 
zinnige wijze zij aan die opdracht voldeden. Ieder, die met oordeel 
het rapport zelf bestudeert, zal dan ook gaarne toestemmen, dat 
hier niet alleen met groote zaakkennis , maar ook met voorzichtigheid 
is te werk gegaan. Alle hulpmiddelen , die tot een oplossing konden 
leiden , werden aangegrepen , terwijl alle eigen experimenten en hypothe- 
sen voortdurend aan een scherpe critiek werden onderworpen. De 
oppositie , die zich tegen de door pekelharing en winkler voorge- 
schreven maatregelen heeft doen hooren , zal dan ook vrij wat krach- 
tiger argumenten moeten aanvoeren , om te doen twijfelen aan deze 
uitspraak der beide geleerden aan het einde hunner schoone ver- 
handeling : 
» Dat men van desinfectie , althans wanneer ze inderdaad goed 
» wordt toegepast , mag verwachten , dat zij de beri-beri niet slechts 
»daar, waar de bodem tot het voortplanten van de oorzaak der ziekte 
» bijdraagt, beperken, maar ook daar, waar ze aan enkele gebouwen 
» gebonden is, verdrijven z^,l , daarvoor heeft naar wij meenen, ons 
» onderzoek alleszins grond gegeven.’" 
Utrecht, 13 Februari 1889. 
