DE BLIKSEMAFLEIDER. 
218 
kelijkt de ontlading naar de aarde , zoo dat de elektriciteit wegvloeit 
zonder schade te veroorzaken , en hij tracht het inslaan te beletten 
door de omstandigheden , die het inslaan veroorzaken , in de buurt 
van den afleider te neutraliseeren. Voor het eerste doel moet de 
bliksemafleider de ontlading een weg bieden dichter bij de volmaakt- 
heid en toegankelijker dan eenige andere weg , die de materialen of 
de inhoud van het gebouw, dat men beschermen wil, aanbieden. Voor 
het tweede doel moet de afleider in een spits eindigen , want fijne 
punten werken als veiligheidskleppen. Is aan al deze voorwaarden vol- 
daan , zijn de punten hoog genoeg om de meest uitstekende ( salient ) 
punten van het gebouw te zijn , uit welke richting de onweerswolken 
ook mogen komen ; zijn zij groot genoeg en in volmaakte elektrische 
verbinding met de aarde , dan is het gebouw met al wat het bevat 
veilig en de geleider zou met buskruit omgeven , de hevigste onweers- 
bui zonder gevaar kunnen afwachten. Alle ongelukken kan men toe- 
schrijven aan het verwaarloozen dier eenvoudige grondbeginselen. De 
meest gewone oorzaken van ongelukken zijn geleiders, die te weinig 
in aantal zijn of niet hoog genoeg of die slecht geleiden of slecht 
aaneengevoegd zijn of een slechte aardverbinding hebben. Het stuk 
eindigt met de verzekering , die ik hier durf verdedigen : er is geen 
authentiek geval bekend , dat een goed geconstrueerde afleider zijn 
plicht niet gedaan heeft.” 
» Dit alles” , roept preece uit , »is niet meer waar, als de uitspraken 
van lodge waar zijn.” 
Ondertusschen lijkt mij dit ten eenenmale onjuist: het meeste van 
wat preece uit het verslag der »Lightning rod Conference” aan haalt, 
blijft waar, ook als de stellingen van lodge juist zijn ; alleen beweer ik 
dat er in die lange aanhaling van den heer preece niet anders staan 
dan algemeenheden , om niet te zeggen , groote woorden. Als de af- 
leider de meest volmaakte weg is , als de leiding groot genoeg is , 
enz. enz. dan is het gebouw veilig , maar daarmeê is niet beslist , 
wanneer zulks het geval is. 
Laat ons zien , wat er uit lodge’s proeven is af te leiden : 
Professor lodge heeft bewezen : 1° dat de ontlading van een leidsche 
flesch onder zekere omstandigheden eer als een vonk door een luchtlaag 
van zekere dikte gaat dan door een koperen of ijzeren geleider , maar 
dat die luchtlaag veel dikker is , als de nevensluiting uit koper bestaat 
dan wanneer zij van ijzer is. Daaruit besluit hij , dat ijzer sterke 
ontladingen gemakkelijker doorlaat dan koper. 
