224 
OVER DE SCHADELIJKHEID VAN GAS VOOR PLANTEN. 
verbrande gassen zich in onze kamers zullen verspreiden. En het is 
te verwachten , dat deze , met het zwaveligzuur te zamen , eene schade- 
lijke werking op de planten zullen kunnen uitoefenen. 
Doch het is tot nu toe nog niet gelukt met zekerheid uit te maken , 
of de schadelijke werking , die men aan het gas op kamerplanten 
toeschrijft , te wijten is aan de gassoorten , die door de vlam in de 
lucht gebracht worden , dan wel aan de te sterke verwarming of 
andere bijkomende omstandigheden. Zeker i's het slechts , dat ver- 
schillende soorten van kamerplanten in zeer uiteenloopende mate 
voor deze werkingen gevoelig zijn. Zoo lijden volgens lackner in 
kamers , waar veel gas gebrand wordt , Camellia’s en Azalea’s zeer 
spoedig, en ook klimop-planten houden het daarin niet lang uit , terwijl 
daarentegen voor palmen , Dracaena’s en Aucuba's zulk een verblijf 
in het geheel niet nadeelig schijnt te zijn. 
Meer bepaald is onze kennis van de nadeelen , die lekken in de 
gasbuizen aan de wortels van boomen en heesters kunnen berokkenen. 
Het gas , dat uit zulke lekken in den grond stroomt , vult daarin 
niet alleen allengs de tusschenruimten tusschen de zandkorrels en andere 
bestanddeelen van den bodem aan. Iedereen , die wel eens getuige is 
geweest is van het opgraven van den bodem onder onze straten, in 
de nabijheid van zulk een gaslek, weet, dat de uitgegraven grond 
een geheel andere, en veel sterkere reuk verspreidt, dan het gas 
zelf. De oorzaak hiervan is , dat sommige bestanddeelen van het gas 
in den grond verdicht worden , en zich dus daarin ophoopen , terwijl 
andere door de poriën van de oppervlakte allengs ontsnappen. En 
nu zijn het in hoofdzaak juist de schadelijke bestanddeelen , die de 
bodem vasthoudt, en de onschadelijke, die hij vrijelijk laat ontwijken. 
De aanwezigheid van een lek bederft dus den grond , en wel des te 
sterker, naarmate het uitstroomen van gas langeren tijd duurt. Van 
daar, dat ook kleine lekken op den duur voor den plantengroei na- 
deelig kunnen worden. 
Uit de bovenbeschreven proef over den groei van kiemwortels in met 
gas bezwangerd water , laat zich de aard van de werking van lekken 
op het leven van de boomen in hunne nabijheid afleiden. De wortels 
zuigen het water en daarmede hun voedsel uit den grond uitsluitend 
op door middel van hunne jongste, nog groeiende uiteinden en fijnste 
vertakkingen. Slechts deze zijn met wortelharen bezet; de oudere 
deelen omkleeden zich met eene voor water ondoordringbare huid. De 
wortelharen leven slechts kort en er is dus natuurlijk steeds eene 
