IN DE WESTPHAAIjSCHE KALKBERGEN. 
253 
ons in telkens afwisselenden vorm voorbijvliegt en onophoudelijk ons 
tot bewondering dwingt. 
Tegen 12 uur zijn wij te Hagen, niet ver van de samenvloeiing 
van de Ennepe en de Volme, wier wateren zich gezamenlijk uit- 
storten in de Ruhr. 
Wij beginnen terstond onze wandeling naar Hohen Limburg. De 
stad Hagen, met ongeveer 30.000 inwoners, draagt, door zijn kolossaal 
spoorwegstation en door de vele in aanbouw zijnde huizen , bet karakter 
eener nijvere, vooruitgaande stad. Wij verdiepen ons echter niet in 
deze bijzonderheden , maar ontvlieden integendeel alles wat er mee 
in verband staat. 
De natuur zoeken wij en spoedig hebben wij dan ook de laatste 
huizen achter ons gelaten en de voor beginnende bergklimmers op een 
warmen zomermiddag vrij steile chaussée bereikt. Gedeeltelijk over, 
gedeeltelijk om den berg heen, die het Volme- en het Lennedal van 
elkander scheidt , voert deze weg ons in ongeveer twee uur naar het 
eerste doel van ons tochtje. Links zien wij in de verte het Ruhrdal 
en de gebouwen van het prachtige station Herdecke ; op den Keisberg 
den 30 M. hoogen toren , opgericht ter eere van den Pruisischen 
minister von stein. In meer oostelijke richting Hohen Syburg met 
den toren ter nagedachtenis van von vincke en een »Kriegerdenkmal.” 
Van deze laatstgenoemde soort van monumenten zullen wij nog meer 
exemplaren ontmoeten. Zij mogen bouwkundig schoon zijn en getuigen 
van piëteit bij het volk , met den heerlijken vrede , dien het landschap 
ons predikt , zijn zij meer nog in strijd dan de ontelbare fabrieks- 
schoorsteenen , die zich overal kenbaar maken. Een buiging van den 
weg naar het zuiden brengt ons in , of liever boven het Lennedal. 
Dit is een vrij groote driehoek , welks grondlijn de Ruhr vormt en 
in den top waarvan Hohen Limburg ligt. Links het diepe dal , met 
grasgronden wier frisch en welig aanzien met de beste Hollandsche 
weiden kan wedijveren en korenvelden, waarvan de oogst reeds aan 
schoven staat. Daartusschen boerenhuizen , die van welvaart getuigen 
en wier witte muren , door de boschjes waarin zij zich grootendeels 
verschuilen , heenlachen. Rechts dichte sparren en beukenbosschen , 
die de steil opgaande berghelling bedekken. De weg , dien wij betreden 
en de hoopjes stuk geslagen steen maken het ons mogelijk de rots- 
soort, waaruit de bodem bestaat, duidelijk te herkennen. 
Het dal wordt weldra nauwer en daardoor krijgen wij links het 
gezicht op het liefelijke Elsei aan de tegenoverliggende berghelling. 
