IN DE WESTPHAALSCHE KALKBERGEN. 
255 
Rechts zien wij , boven de zwart berookte daken van kalkovens , ge- 
weldige geel en lichtrood gekleurde rotswanden hoog in de lucht op- 
stijgen , zooals wij ze ook spoedig links boven onze hoofden zien 
verrijzen. Zij ontlokten ons de verzuchting, dat, als de menschen zoo 
doorgaan met het af breken dezer schoone getuigen van de werkzaam- 
heid van het water in voorwereldlijke tijden , er van het schoone , 
dat ons nu zoo aantrekt en treft , niet veel over zal blijven. Tegen 
de loodrechte, vaak overhellende rotswanden , zien wij de steenhouwers, 
zich aan touwen vasthoudend , met lange ijzeren stangen gaten boren 
in het gesteente. Als de schafttijd aangebroken is hooren wij de don- 
derslagen , waarmede de buskruitladingen , in deze gaten gebracht , 
ontploffen. Honderde wagenladingen liggen dan weder aan den voet 
der rotsen gereed om weggebracht te worden. Hier had men vroeger , 
vóór zich uit, het gezicht op het punt waar het dal der Grüne uit- 
mondt in dat der Lenne. Thans zoeken wij dit te vergeefs. Een toren- 
hooge , rookende en stinkende hoop groengrijs fabrieksafval onttrekt 
het , met de rivier aan ons oog. Maar , nog een paar schreden en 
welk een verrassende aanblik doet ons een uitroep van bewondering 
slaken. Bijna loodrecht, geen twintig pas van den weg af, rijzen daar 
Pater und Nonne naar boven. Het zijn twee kegelvormige , rondom , 
voorzoover wij ze zien kunnen , vrijstaande rotsen. Beneden een samen- 
hangend geheel vormend , wijken zij met de bovenste helft uiteen , 
alsof de rots gespleten was. Van den tuin van den » Gasthof zur 
Dechenhöhle” uit, kan hun top, over den Burgberg heen, bestegen 
worden; het uitzicht, daar te genieten, beloont ruimschoots de moeite 
van het beklimmen. In de voorste rots zien wij den bijna ronden, gapenden 
mond van de »Grürmans” grot. Deze strekt zich meer dan 40 M. 
diep uit in het inwendige van den berg en is beroemd geworden door 
de schatten van versteeningen en van sporen van het leven van voor- 
historische menschen, die men er gevonden heeft. Druipsteen komt 
er niet in voor, en al is de toegang vrij en levert het indringen geen 
gevaar op, er is weinig te zien. Wij kijken er dan ook slechts even 
in en gaan verder. 
Links om , het Grtinedal op tot wij spoedig weer links afslaan , 
dan onder den spoorweg naar Iserlohn doorgaan en dan rechts langs 
een voetpad, aangewezen door een bordje, na een kwartier de 
restauratie , bij den uitgang van de Dechengrot , bereiken. 
Wij treffen het buitengewoon , dat wij de eenige bezoekers zijn. 
Moet men met een groot gezelschap de grot zien , dan is er veel , 
