260 EENIGE ONTWIKKELINGSMOMENTEN DER GROOTE HERSENEN. 
Het spreekt vanzelf dat bij de zoogdieren , en in het bizonder bij 
den mensch , de voorste — groote — hersenen het meest ontwikkeld 
zijn , wat anatomisch reeds aangeduid wordt door de innige verbin- 
ding van de beide hemispheren , die hier voor een groot deel aan de 
binnenvlakte met elkaar vergroeien en daardoor dus een groote menigte 
verbindingsbanen — uitdrukking van hoogere differentieering — in 
het leven wordt geroepen. 
Oorspronkelijk bestaat het centrale zenuwstelsel uit een hollen streng, 
het ruggemerg, met een knop vormig uiteinde, de hersenen. Dit voorste, 
dikkere gedeelte wordt weldra tot drie achter elkaar gelegene blaasjes , 
de primitieve voorste, middelste en achterste hersenen. De primitieve 
achterste en de primitieve voorste hersenen groeien dan ieder wederom 
tot twee blaasjes uit , zoodat er dus te zamen vijf zijn ; van achteren 
naar voren opgenoemd : nahersenen of verlengde merg , achterste of 
kleine hersenen , middelste hersenen , tusschenhersenen en voorste of 
groote hersenen. Uit het primitieve blaasje der voorste hersenen zijn 
dus ontstaan de tusschenhersenen en de (secundaire) voorste of groote 
hersenen. 
Deze secundaire voorste hersenblaas , die gewoonlijk 1 nog de beide 
reuklappen draagt , wordt door voortgezetten groei in twee naast 
elkander gelegen hemispheren verdeeld , die eerst bij de zoogdieren 
over een groot deel met elkaar vergroeien. Het omliggende bind- 
weefsel vult de daarbij ontstane spieetvormige ruimte tusschen de 
beide halfronden aan , zoodat het den schijn heeft alsof dat bindweefsel 
door zijn groei actief de voorste hersenen in tweeën verdeeld had. 
De oorzaak is echter te zoeken in de bilaterale ontwikkeling van de 
voorste hersenen 2 , die in dit opzicht slechts herhalen wat in het 
geheele zenuwstelsel is waar te nemen , en waarbij het bindweefsel 
zich aanpast. 
De vijf blaasjes, die eerst achter elkander lagen, beschrijven nu 
door den te snellen lengtegroei der verschillende onderdeden 3 eenige 
krommingen , die bij visschen en amphibiën bijna volkomen weder 
verdwijnen, doch bij hoogere dieren min of meer en vooral bij de 
zoogdieren bestaan blijven. Bij de laatsten groeien de beide helften 
1 Niet bij Protoptevus. 
2 C. gegenbaur, Lehrbiich d. Anat. d. Menschen , 1883. S. 763. 
3 A. kol eiker, Grundriss der Entwickelungsgesch . d. Menschen u. d. höh. Thiere. 
2e Aufl., 1884. S. 234. 
